پست ۵۱۱

به نام خدا
بهزاد غرق فکر درباره جواد بود. داشت به این فکر میکرد که نمیشد آخر رابطهٔ برادری با جواد اینقدر سیاه نباشد؟
در همین افکار بود که درِ خانه به صدا درآمد.
به سمت حیاط رفت تا در را باز کند. فرشته پشت در بود. در را باز کرد و هر دو به سمت اتاق رفتند.
فرشته که دید بهزاد عجیب پیکره.
گفت: ـ بهزاد، داداش جون، باز چی شده؟ دلخسته نبینتت، خواهرت.
هرچه اصرار کرد، بهزاد نگفت چه چیزی حال دلش را نامیزان کرده است. . بهزاد که متوجه دلهرهٔ فرشته شد، زبان به حرف باز کرد و گفت: ـ آبجی، جواد دیروز تصادف کرده.
فرشته نگاهی به بهزاد کرد و گفت: ـ حالا چی کارش شده؟
بهزاد گفت: ـ مرده.
فرشته لبخند تلخی زد و گفت: ـ یعنی آخرش خیر ندید و روحش پرید.
بهزاد گفت: ـ جواد هر کاری کرد، دیگه جزو امواته. واقعاً من حیرونِ کار آدمام. طوری کار میکنن که انگار سند دنیا رو به نامشون زدن و همهچی به کامشونه، ولی یه لحظه دیگه رو نمیتونن پیشبینی کنن.
بهزاد گفت: ـ آبجی، تا باغ بادوم میای؟ بریم.
فرشته سرش را پایین آورد و لبخندی زد؛ یعنی آره، میام داداش.
هر دو به سمت باغ رفتند. فصل چیدن بادامها بود. به باغ بادام که رسیدند، روی یک سنگ نشستند.
بهزاد دو تا بادام برداشت تا بشکند؛ یکی برای خودش و یکی برای آبجی فرشته.
بادامها را که شکست، فرشته گفت: ـ بهزاد، میدونی داشتم به چی فکر میکردم؟
بهزاد گفت: ـ نه.
فرشته گفت: ـ وقتی داشتی دوتا بادوم رو میشکستی، به این فکر میکردم که قصهٔ مرگ آدما مثل این دو تا بادوم و باغ بادومه. این دوتا پوستش شکست و خاک میشه مغزشم ما می خوربم و ازبین میره ولی باغ بادوم هست. بابا و جواد رفتند، ولی دنیا فعلا هست.