ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

قسمت نهم؛ باغ بادام موروثی

پست ۵۰۸

همه به روستا برگشته بودند.

بهزاد و فرشته به سمت خانه‌ی علی‌محمد رفتند. وقتی به خانه رسیدند، دیدند یک مأمور دم در ایستاده است. جواد و وکیل عماد  هم آنجا بودند.

بهزاد خواست وارد خانه شود، اما مأمور جلوی او را گرفت و گفت:

— دستور دادگاه است. تا زمانی که وُراث به حق خودشان نرسند، خانه بسته می‌ماند و کسی حق ورود ندارد.

بهزاد چند بار تلاش کرد وارد خانه شود، اما مأمور مانعش شد.

جواد هم جلو آمد، یقه‌ی بهزاد را گرفت و او را روی زمین انداخت.

درِ خانه بسته شد.

دیگر کسی حق نداشت وارد خانه شود.

بهزاد گوشه‌ای ایستاده بود. غم سنگینی روی صورتش نشسته بود. دست‌هایش می‌لرزید و اشکی در چشمانش حلقه زده بود.

فرشته جلو رفت. کنار برادرش ایستاد و گفت:

— داداش، مگه خواهرت مرده که زانوی غم بغل کردی؟

بعد دستش را به سمت صورت بهزاد برد و اشک گوشه‌ی چشمش را پاک کرد.

دست برادرش را گرفت و گفت:

— بیا داداش بریم خونه ی ما .

فرشته، بهزاد را با خودش به سمت خانه برد.

چند قدم که دور شدند، برگشت، نگاهی به جواد انداخت و گفت:

— خیر نبینی جواد... ان‌شاءالله.

سه شنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی

خانه
۰
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید