
پست ۵۰۸
همه به روستا برگشته بودند.
بهزاد و فرشته به سمت خانهی علیمحمد رفتند. وقتی به خانه رسیدند، دیدند یک مأمور دم در ایستاده است. جواد و وکیل عماد هم آنجا بودند.
بهزاد خواست وارد خانه شود، اما مأمور جلوی او را گرفت و گفت:
— دستور دادگاه است. تا زمانی که وُراث به حق خودشان نرسند، خانه بسته میماند و کسی حق ورود ندارد.
بهزاد چند بار تلاش کرد وارد خانه شود، اما مأمور مانعش شد.
جواد هم جلو آمد، یقهی بهزاد را گرفت و او را روی زمین انداخت.
درِ خانه بسته شد.
دیگر کسی حق نداشت وارد خانه شود.
بهزاد گوشهای ایستاده بود. غم سنگینی روی صورتش نشسته بود. دستهایش میلرزید و اشکی در چشمانش حلقه زده بود.
فرشته جلو رفت. کنار برادرش ایستاد و گفت:
— داداش، مگه خواهرت مرده که زانوی غم بغل کردی؟
بعد دستش را به سمت صورت بهزاد برد و اشک گوشهی چشمش را پاک کرد.
دست برادرش را گرفت و گفت:
— بیا داداش بریم خونه ی ما .
فرشته، بهزاد را با خودش به سمت خانه برد.
چند قدم که دور شدند، برگشت، نگاهی به جواد انداخت و گفت:
— خیر نبینی جواد... انشاءالله.
سه شنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی