پست ۵۰۵
یکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی
به نام خدا
مراد به نیشابور برگشت.
بهزاد کمکم به زندگی عادی برگشته بود و داشت به نبود پدر عادت میکرد؛ اما تنهایی چیزی است که اگر به آن عادت هم کنی، باز هر لحظه تو را رنج میدهد.
روزی نوبت آبیاری قنات به باغ بادام رسیده بود. بهزاد بیل برداشت و چراغقوه به دست گرفت تا به سمت باغ برود که کسی در زد.
بهزاد گفت:
ـ کیه؟
صدایی از پشت در آمد:
ـ پاسگاهه.
دل بهزاد ریخت.
با خودش گفت: «پاسگاه با من چه کار میتونه داشته باشه؟»
رفت و در را باز کرد.
مأمور پاسگاه گفت:
ـ آقای بهزاد صفاکوهی؟
بهزاد گفت:
ـ درسته.
مأمور نگاهی به خانه انداخت و پرسید:
ـ اینجا خونه علیمحمده؟
ـ آره.
مأمور برگهای از دستش بیرون آورد و گفت:
ـ ابلاغیه براتون آوردم.
بهزاد با تعجب گفت:
ـ ابلاغیه چی؟
مأمور گفت:
ـ آقای جواد و عماد، که برادرهاتون هستند، از شما و خواهرتون و برادر دیگهتون شکایت کردند. شکایتشون اینه که سهمالارثشون از باغ بادام و همین خونهای که الان توش نشستید رو بهشون نمیدید.
بهزاد با تعجب گفت:
ـ ما هنوز اصلاً درباره اموال بابا حرف نزدیم که بخوایم سهم آقاجواد و عماد رو بدیم!
مأمور گفت:
ـ به هر حال، روز هفتم مرداد در جلسه دادگاه حاضر بشید.
بعد برگه را جلو آورد و گفت:
ـ لطفاً رسید تحویل رو امضا کنید.
بهزاد رسید را امضا کرد و ابلاغیه را گرفت.
برگه را به خانه برد و روی طاقچه گذاشت.
چند لحظه به آن خیره شد.
زیر لب گفت:
ـ عجب آدمهای گداصفتی هستن این جواد و عماد... مگه کم سرمایه دارند؟