پست پانصد و دوم
شنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۵
مراد گوشی را قطع کرد و دوباره به فرشته زنگ زد.
ـ آبجی، به عماد و جواد خبر دادم. امروز ظهر میام ده تا کارها رو انجام بدیم. یه تماسی هم با بهزاد و امیرحسین بگیر و بگو زودتر بیان که دستتنها نباشیم.
فرشته گوشی را قطع کرد و اشک از گوشه چشمش جاری شد.
خودش دست به کار شد. از یکی از اهالی خواست کندن قبر را برعهده بگیرد و به روحانی روستا هم خبر داد تا برای نماز میت و کارهای مربوط به دفن حاضر شود.
چند ساعت بعد، مراد با مقداری خرید به ده رسید.
بهزاد و امیرحسین هم راه افتاده بودند تا خودشان را زودتر به مجلس عزا برسانند؛ اما هنوز از جواد خبری نبود.
صبح روز بعد، با اعلام قبلی، مردم روستا باخبر شدند که امروز قرار است علیمحمد را تشییع کنند.
تقریباً تمام اهالی ده آمده بودند؛ اما جواد هنوز نیامده بود.
مردم دور هم جمع شده بودند و هرکس از خوبیهای علیمحمد میگفت.
حاج نادر، که از ثروتمندان ده بود، رو به مردم کرد و گفت:
ـ زیاد ازش تعریف نکنید. آدمی که نتونه برای بچههاش مال و ثروتی بذاره، آدم تعریفی نیست!
غلامعلی، یکی از رفقای قدیمی علیمحمد، نگاهش کرد و گفت:
ـ یعنی باید به جای خود آدمها، از پولشون تعریف و تمجید کرد؟
حاج نادر متوجه کنایه غلامعلی شد. چیزی نگفت و جمع را ترک کرد.
فرشته در ماشین نعشکش، کنار جنازه پدرش نشسته بود.
انگار قسمت بود که فرشته همراه مرگ تا قبر علی محمد باشد
ماشین به ده رسید.
چند مرد جلو آمدند، تابوت را آوردند و جنازه علیمحمد را داخل آن گذاشتند.
صدای «لا اله الا الله» در کوچههای ده پیچید.
مردم پشت سر تابوت به راه افتادند و آرامآرام به سمت قبرستان روستا حرکت کردند.
