
پست پانصد و یکم
علیمحمد را به خانهاش آوردند.
خیلی سال بود که تنها زندگی میکرد. همسرش، بلقیس، بیست سال پیش چشم از دنیا بسته بود و از آن روز، خانه برای علیمحمد رنگ تنهایی گرفته بود.
آن شب دیگر فرشته هم غم فراق پدرش را داشت و کسی هم نبود. که او بتواند با او از این غم بزرگ حرف بزند.
فرشته کنار جنازه پدرش نشست. شب تاریک بود و سکوت خانه، سنگینتر از همیشه بر سرش افتاده بود. تا صبح اشک ریخت و ناله کرد.
آفتاب، اولین روز بیپدری فرشته از مشرق طلوع کرد.
صبح، گوشیاش را برداشت و با مراد تماس گرفت.
ـ داداش...
صدای فرشته لرزید.
ـ دیشب بابا...
دیگر نتوانست ادامه دهد.
مراد از همان بغض سنگینی که در صدای خواهرش بود، فهمید چه اتفاقی افتاده است.
چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ خواهر جان، فهمیدم. به جواد و عماد خبر میدم. بهشون میگم لباس سیاه بپوشن و خودشون رو برسونن.
مراد گوشی را برداشت و با عماد، که در کالیفرنیا زندگی میکرد، تماس گرفت.
وقتی خبر مرگ پدر را شنید، چند لحظه سکوت کرد و سپس گفت:
ـ برای مراسم خاکسپاری که خودتون هستید. کارهای انحصار وراثت رو هم با وکیلم هماهنگ کنید.
مراد گوشی را قطع کرد و با جواد تماس گرفت.
جواد وقتی از مرگ پدر باخبر شد، گفت:
ـ امروز کار دارم. فردا میام صفاکوه.
مراد گوشی را قطع کرد.
و زیر لب گفت شایدم اصلا نیایی.