پست ۵۰۹
فرشته و بهزاد به خانهٔ فرشته رفتند.
بهزاد گوشهٔ اتاق نشست. فرشته برایش یک استکان چای آورد و کنارش گذاشت. نزدیک ظهر شد، اما چای سرد شده بود و بهزاد هنوز لب به آن نزده بود.
فرشته گفت: ـ بهزاد، چرا چاییتو نخوردی؟ مگه بهت نمیگم غصه نخور؟ خدا بزرگه، داداش.
بهزاد باز هم چیزی نگفت. ولی چند دقیقه که گذشت، بالاخره سرش را بلند کرد و گفت: ـ آبجی، من میخوام برم تهران.
فرشته با تعجب نگاهش کرد. ـ بری چیکار کنی؟ برای آدم فقیر، آسمون همهجا یه رنگه.
بهزاد با صدایی که از عصبانیت پر بود، داد زد: ـ آبجی، بسه دیگه! با همین مزخرفات خودمونو عقب انداختیم. جواد و عماد و مراد رفتن شهر، پولدار شدن و ما اینجا نشستیم و داریم از این شعارا میدیم.
فرشته آهی کشید و گفت: ـ حالا یه مدت فکراتو بکن. اگه رفتی و پشیمون شدی، چی؟
همینطور که بهزاد و فرشته بحث میکردند، امیرحسین از سر کار آمد.
فرشته بهش خستهنباشیدی گفت و امیرحسین گفت: ـ سلامت باشی، خانم.
امیرحسین نشست و از بس خسته بود، چند استکان داغداغ چای خورد.
فرشته برای اینکه حال بهزاد را عوض کند، از امیرحسین پرسید: ـ از کار چه خبر، امیر جان؟
امیرحسین گفت: ـ هفت روزه برای حاج نادر خونه درست میکنیم. این هشتمین خونهشه. توی صفاآباد چند تا خونه هم توی نیشابور داره. تازه یه خونه هم توی تهران میخواد بخره.
فرشته همین که چهرهٔ گرفتهٔ بهزاد را از حرف امیر دید، انگشتش را جلوی بینیاش گذاشت و به امیرحسین علامت داد که ساکت باشد.
امیرحسین سکوت کرد.
اما بهزاد که سرش را پایین انداخت، گفت: ـ آبجی... مگه دروغ میگه؟ دنیا، دنیای پولدارهاست. امثال من باید برن بمیرن.
فرشته دستی بر سر بهزاد کشید و گفت: ـ داداش، درست میشه، انشاءالله.
سه شنبه ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی