امشب ساعت را مثل قدیم کوک کردهام. کار مهمی دارم؛ باید حتماً برسم.
اما راستش را بخواهید، فکر نمیکنم کار مهم من پروازی به سرزمین پاساژها باشد یا معاملهای نانوآبدار که برایش لحظهشماری کنم. نه قرار است روبهروی کسی، در قهوهخانهای مدرن، زیر نور شمع، از سر عشقهای رمانتیک تا خرخره بخورم. نه در این حد پول دارم، نه اعتبار و مقام، و نه حتی سن و سال، دیگر چندان مجال این رمانتیکبازیها را میدهد.
پس برای چه عجله دارم؟
میخواهم روی خاک بنشینم و با خودم فکر کنم تا اینجا در این خاکستان دنیا، ، چه خاکی بر سر خودم ریختهام.
همین.