
مهرداد روی مبل دراز کشیده بود و غرق گذشته شده بود. یاد آن روز افتاد که محسن، رفیق فابریکش، زنگ آخر مدرسه به او گفت:
ـ مهرداد، بعدازظهر ساعت چهار بریم زمین خاکی فوتبال؟
مهرداد هم گفت:
ـ باشه، ساعت چهار درِ خونه ما باش.
ساعت چهار نزدیک بود که محسن درِ خانه آنها را زد. مادر مهرداد در را باز کرد.
محسن گفت:
ـ افسرخانم، مهرداد هست؟
افسرخانم گفت:
ـ نه، چی کارش داری؟
محسن جواب داد:
ـ باهاش قرار گذاشتیم ساعت چهار بعدازظهر بریم زمین خاکی فوتبال بازی کنیم.
افسرخانم با خونسردی گفت:
ـ حالا من چی کار کنم؟ نیست دیگه!
محسن که انگار باورش نمیشد، گفت:
ـ آخه ما با هم قرار داشتیم.
افسرخانم گفت:
ـ برو محسن جان، مهرداد نیست. برو دنبال یکی دیگه!
بعد در را محکم بست و سریع برگشت داخل خانه. مهرداد که پای تلویزیون نشسته بود، نگاهی به مادرش انداخت. افسرخانم هم نگاهی به او کرد و هر دو زدند زیر خنده.
مهرداد تا آخر سریال را نگاه کرد. بعد از تمام شدن سریال گفت:
ـ مامان، من میرم خونه عمو اینا تا با بهنام آتاری بازی کنم.
مادرش گفت:
ـ برو پسرم، خدا به همرات.
مهرداد هنوز در همین خاطرات بود که زنگ خانه به صدا درآمد. از آیفون نگاه کرد. فهیمه و پوریا، همسر و پسرش، پشت در بودند.
دکمه آیفون را زد و مادر و پسر از پلهها بالا آمدند و به طبقه سوم رسیدند. مهرداد از چشمی در نگاه کرد؛ فهیمه و پوریا پشت در بودند.
در را که باز کرد، پوریا با هیجان گفت:
ـ بابا، امروز چه روز باحالی بود! با مامان رفتیم دریاچه چیتگر، از اونجا رفتیم سینما و بعدش هم مامان با همکارش، آقای وحیدی، توی یه رستوران قرار داشت. جای تو خیلی خالی بود!
مهرداد با تعجب گفت:
ـ ولی مامانت صبح گفت میخواید برید خونه مامانجونت!