
ازهجر تو ما پیر شدیم،
جوان ولی زمینگیر شدیم.
خیال بود که زوداست هنوز
، ولی چه زود ما دیر شدیم.
بر سرِ خان طعامایم، گرسنه.
طعام به لب نزده سیر شدیم.
برگ زیتون رو به زمانه دادیم نشان،
اما چه صلحی که طعمهی شمشیر شدیم.
چو غزالی خرامیده به دشت زمانه،
نه گریزی، ولی هدف تیر شدیم.
همرنگ جماعت نشدن هدف ما،
اما کجایی که ما جوگیر شدیم.
ما خواب نداشتیم به لحظه،
دردا
که بیدار به خواب تعبیر شدیم.
ما خود آزاد فرض نمودیم زِ دام صیاد،
بی دام و قفس.
افسوس که زنجیر شدیم.
بازنده شدیم ما در این بازی زمانه،
آنگه متوجه به آن میر شدیم.
هر جا که تأیید شدیم زان خسرو حق
زمانه،
موش و ما شیر شدیم.
دلنویسی تنها از پشت کوه