چند دقیقه چشمانم را روی هم گذاشتم.
دیدم فرشتهی آرامش میخواهد شاخهگلی را به من هدیه بدهد.
میدانید؟ در این روزهای کابوسبار، همان چند دقیقه خوابِ سرپا، به اصطلاح، نگاهم میدارد.
اما دوباره سر و کلهاش پیدا شد: دیوِ کابوس.
شاخهگلِ فرشتهی آرامش را از دستان نرم و لطیفش ربود و با فریادی مرگبار، دلِ زودرنجِ او را شکست.
فرشتهی آرامش، با گریههای هقهقوار و قلبی شکسته شاخهگل را برداشت و رفت؛
و من ماندم و دیوِ کابوس،
عصبانی از اینکه فرشتهی آرامش چرا به من گل هدیه داده است.
دیوِ کابوس با صدایی دهشتناک گفت:
«خوابِ این آدم، قلمروِ حکومت من است.»
بله، خوابِ من صحنهی پیکارِ دیوِ کابوس و فرشتهی آرامش است؛
اما دیوِ کابوس زورش بیشتر است و تقریباً هر شب پیروز میشود.
این، تقریباً، داستانِ هر شبِ من است.
