یک نکته: دوست بزرگوار مان، جناب پیام زندگی، فرمودنداسم این سلسله یادداشت ها مناسب نیست. به احترام نظر ایشان ، نام این سلسله یادداشت ها به «فاطمه و حسین دوستی بچگانه» تغییر کرد.
به نام خدا
۸ آذر ۱۳۷۰

پشت دری، در همان کوچهی بنبست نشسته بودم و با خودم حرف میزدم.
مردی سبیلکلفت درِ یک خانه را باز کرد. مرد که منو میشناخت، گفت:
ـ حسین، چرا با خودت حرف میزنی؟ عاشقی پسر؟
هیچی برای گفتن نداشتم. بهش گفتم:
ـ عاشقی برا آدمبزرگاست. من بچهام.
مرد پوزخندی زد:
ـ پس حتماً خل و چلی. بچه، برو به ننهبابات بگو ببرنت دیوونهخونه.
در را بست، سوار پیکانش شد و رفت.
دفتر مشقمو باز کردم تا یه بار دیگه دستخط فاطمه که چغلیمو به خانم معلم کرده بود ببینم.
کاغذ رو از دفتر جدا کردم و زیرش نوشتم:
«عیبی نداره که لو دادی به خانم معلم که من ازت خواستم جای من مشق بنویسی.»
بعدش کاغذ را برداشتم و بردم از لای درِ خونهای که فاطمه اینا ازش اسبابکشی کرده بودند، انداختم توی حیاط.
یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
پایان پست ۵۲۵