
پست ۵۲۲
۷ آذر ۱۳۷۰
پنج روزه که فاطمه تو کوچه نمیاد با هم بازی کنیم. دلم برای فریب زدناشم تنگ شده.
تو کوچه روی نیمکت یکی از خونهها دستامو زیر چونهام گذاشته بودم که حس کردم صدای فاطمه داره میاد.
اول فکر کردم توهمه، ولی صدا هی نزدیکتر میشد. هرچی دور و برم رو نگاه کردم، نه، فاطمه نبود.
حتماً توهم زدم.
دوباره صدای فاطمه رو شنیدم. این دفعه چی؟ اینم توهم بود؟
آره، مثل اینکه.
بلند شدم. تو کوچه دلم گرفت. غروبم بود. حالا دیگه داشتم ناامید میشدم.
دستگیره در خونهمون رو که گرفتم، دیدم یه دست دخترونه روی دستمه.
فاطمه بود.آره فاطمه بود.