پست ۵۱۵

به نام خدا
۲۶ آبان ۱۳۷۰
فاطمه گفت: ـ میخوام هلت بدم.
گفتم: ـ مگه مرض داری؟
گفت: ـ آره، مرض دارم!
دستهایش را روی شانههایم گذاشت و هلم داد. تعادلم را از دست دادم و افتادم روی زمین.
بلند شدم و دنبالش دویدم. بالاخره بهش رسیدم و دستهایم را روی شانههایش گذاشتم تا تلافی کنم.
یکدفعه شروع کرد به گریه کردن.
شانههایش را ول کردم.
چند قدم رفت، بعد برگشت طرفم. اشکهایش را پاک کرد و با خنده گفت:
ـ چه ساده گول میخوری، پسر!
بعد انگار نه انگار که چند ثانیه قبل گریه میکرد، گفت:
ـ حسین، بیا یه بازی قشنگ کنیم.
گفتم: ـ چه بازیای؟
گفت: ـ من چشماتو میگیرم. تو باید از جلوی این خونه راه بیفتی و بری تا ته کوچه. اگه دیوار یا چیزی جلوت بود، بهت میگم.
دستش را گذاشت جلوی چشمهایم.
راه افتادم.
چند قدم اول را خوب رفتم. با خودم گفتم این بار دیگر میتوانم به فاطمه اعتماد کنم.
یکدفعه گفت: ـ داری اشتباه میری! بپیچ راست!
گفتم: ـ مطمئنی؟
گفت: ـ آره، بپیچ راست!
به حرفش اعتماد کردم و پیچیدم.
چند قدم بعد، صدای خندهاش بلند شد.
فهمیدم یک جای کار میلنگد.
چشمهایم را باز کردم و دیدم درست جلوی یک دیوار ایستادهام و نوک صورتم به دیوار خورده است.
فاطمه از خنده رودهبر شده بود.
گفتم: ـ فاطمه!
گفت: ـ وای حسین! صورتت قرمز شده. صبر کن برات یخ بیارم.
رفت و چند لحظه بعد با یک تکه یخ برگشت.
یخ را روی صورتم گذاشت.
هنوز داشتم از این کارش تعجب میکردم که ناگهان یخ را انداخت داخل پیراهنم.
از جا پریدم.
ـ فاطمه!
این بار دیگر واقعاً خسته شده بودم. راه افتادم طرف خانه.
پشت سرم صدایش آمد:
ـ قهر نکن حسین! مگه بچهٔ دو سالهای؟
بهم برخورد. برگشتم طرفش.
نگاهم کرد و گفت:
ـ دیدی؟ قهر بلد نیستی بکنی!