
پست ۵۱۸
به نام خدا
۲۹ آبان ۱۳۷۰
به فاطمه گفتم: ـ دیگه باهات بازی نمیکنم.
گفت: ـ به درک!
راه افتادم طرف خانه.
چند قدم بیشتر نرفته بودم که صدای فوتی از پشت سرم آمد. یک تکه کاغذ با لولهٔ خودکار به پشت گردنم خورد.
برگشتم.
فاطمه بود.
گفتم: ـ چرا اذیتم میکنی؟
گفت: ـ اذیت نکردم! باهات شوخی کردم. پسر، تو چقدر ننری!
گفتم: ـ من ننرم! دختر.
گفت: ـ من دختر نیستم!
گفتم: ـ پس پسری؟
گفت: ـ نه! دوست داشتم پسر باشم!
یه نگاهی بهش کردم، گفتم: ـ چیزی از پسرا خدا وکیلی کم نداری، دختر.
بعد گفت: ـ راستی، میری یه چیزی از خونهتون بیاری؟
ـ چی بیارم؟
ـ هم گرسنمه، هم تشنمه.
گفتم: ـ باشه.
رفتم خانه و یک لیوان شربت آبلیمو و یک شکلات مینو آوردم.
فاطمه با دیدنشان گفت: ـ اینا چیه آوردی؟
گفتم: ـ پس چی بیارم؟
گفت: ـ برو شربت زعفرون و تیتاب بیار.
شربت زعفران داشتیم، اما تیتاب نه.
بیست تومان پول توجیبی داشتم. نوزده تومانش را برداشتم و رفتم یک تیتاب خریدم.
وقتی برگشتم، فاطمه شربت را خورده بود.
تیتاب را به طرفش گرفتم.
گفتم: ـ بگیر.
به دستش که تیتابو داشت باز میکرد، خیره شدم.
گفتم: ـ به منم میدی؟
گفت: ـ چرا بهت ندم؟ تا حالا دیدی من خسیسبازی دربیارم؟
یک تکهٔ خیلی کوچک از تیتاب کند؛ تقریباً به اندازهٔ ناخنش.
گذاشت توی دستم و گفت: ـ بیا حسین جان! دیدی من خسیس نیستم، پسر؟
به دهن تی تابی فاطمه نگاه کردم.
گفتم: ـ واقعاً.
پول توی جیبم تقریباً تمام شده بود، ولی نمیدانستم چرا از اینکه برایش تیتاب خریده بودم، ناراحت نبودم.
جمعه ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی