پست ۵۱۹

به نام خدا
۳۰ آبان ۱۳۷۰
فاطمه مقداری کشمش و گردو در دستش داشت.
گفتم: ـ به منم میدی؟
گفت: ـ آره، ولی چشماتو ببند. خودم میذارم تو دهنت.
چشمهایم را بستم.
کشمش و گردو را جلوی دهانم آورد و گفت:
ـ دهنتو باز کن.
دهانم را باز کردم.
اما بهجای اینکه چیزی توی دهانم بگذارد، کشمشها را روی زمین ریخت.
چشمهایم را باز کردم و نگاهش کردم.
فاطمه خندید، اما انگار دلش سوخت. یکی از کشمشها را برداشت و گذاشت توی دهانم.
گفت: ـ حالا چشماتو باز کن.
بعد از جیبش یک مشت کشمش و گردو بیرون آورد و طرفم گرفت.
ـ باهات شوخی کردم. بگیر، بخور پسر!
کشمشها و گردوها را گرفتم.
کنار هم روی نیمکت نشستیم و مشغول خوردن شدیم.
چند لحظه بعد فاطمه نگاهی به من کرد و گفت:
ـ تا حالا پدر و مادرت بهت نگفتن چه قدر بد چیزی میخوری؟
همان لحظه کشمشها را به طرفش گرفتم.
ـ بیا، مال خودت.
کشمشها را دوباره گذاشت توی دستم و گفت:
ـ نگفتم نخور! برای خودت گفتم!
نگاهش کردم.
هنوز هم نمیدانستم فاطمه واقعاً با من شوخی میکند یا جدی حرف میزند.
جمعه ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی