ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

فاطمه و حسین دوستی بچگانه قسمت نهم

پست ۵۲۰

به نام خدا

۱ آذر ۱۳۷۰

فاطمه اومد و گفت:

ـ مشقامو می‌نویسی؟

گفتم:

ـ برای چی بنویسم؟ خودم هم مشق دارم.

گفت:

ـ پس دفترتو بیار تا با هم توی کوچه بنویسیم.

دفترمو بردم و توی کوچه شروع کردیم به نوشتن. فاطمه اول مشق‌های خودش رو نوشت. وقتی مشق‌های خودش تموم شد، گفت:

ـ بده مشقاتو ببرم خونه‌مون بنویسم.

گفتم:

ـ ببر، بنویس.دمت گرم

اون روز من کلی بازی کرده بودم و اصلاً حواسم به مشق و مدرسه نبود. خیالم راحت بود، چون فاطمه گفته بود مشق‌هامو می‌نویسه.

صبح که می خواستم برم مدرسه در خونه فاطمه رفتم و دفترمو ازش گرفتم. با خودم گفتم: «خب، مشق‌هامو حتما نوشته.»نگاهم‌ بهش نیانداختم.

سر کلاس ، خانم معلم گفت:

ـ دفتراتون آماده باشه، می‌خوام ببینم.

همه دفترهاشون رو گذاشتند روی میز معلم. من هم مثل بقیه دفترمو گذاشتم. من ته کلاس نشسته بودم. معلم دفتر همه رو نگاه کرد تا اینکه نوبت من شد.

ـ مشقاتو به کی دادی بنویسه؟

گفتم:

ـ خانم، خودم نوشتم!

گفت:

ـ پس این چیه؟

دفتر رو آورد جلوی چشمام‌

دیدم نوشته

«خانم اجازه، این حسین دیشب مشقاشو داده من بنویسم.»

معلم هم با خط‌کش دو تا زد کف دستم! 😄

فاطمه
۲۰
۱
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید