
به نام خدا
۸ آذر ۱۳۷۰
صبح، قبل اینکه به مدرسه برم، رفتم تا فاطمه رو ببینم. حقیقتش از جنس خراب فاطمه بعید نبود حرفاش در مورد اسبابکشیشون دروغ باشه.
در خونه رو زدم. هرچی در زدم، از دستی که در خونه رو باز کنه خبری نشد. گفتم شاید فاطمه یه گوشه قایم شده تا دوباره غافلگیرم کنه.
دل مدرسه رفتن نداشتم. در خونه همسایه باز شد. زنی بیرون اومد و گفت:
ـ آقا پسر، چقدر در میزنی؟ اینا دیشب اثاثکشی کردند. برو دیگه.
واقعا درست میشنیدم؛ فاطمه دیگه نمیاد عصرها با هم بازی کنیم و دوباره گولم بزنه.
دو ساعت از وقت مدرسه گذشته بود. خواستم مدرسه برم، گفتم اگه الان برم، آقای شمسایی، ناظم مدرسه، از اون چکهایی بهم میزنه که یه دفعه زد و هنوز دردشو روی صورتم حس میکنم.
پاهام سست شد.
گفتم میرم توی کوچه بنبست کناری میشینم تا وقت مدرسه تموم شه. وقتی برم خونه میگم مدرسه بودم.
پایان پست ۵۲۴
شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی