
پست۵۲۳
به نام خدا
۷ آذر ۱۳۷۰
فاطمه لبخندی زد و گفت:چند روز نبودم.
تا به نبودنم تو کوچه کمکم عادت کنی.
گفتم:
ـ نه، برا این بود میخواستی من چیزی بهت نگم، چون جلوی خانم معلم تو دفتر لو دادیم.
گفت:
ـ نه واقعا، دیگه میخوایم اسباب کشی کنیم . بابامو فرستادند برای کارش باید بریم شهرستان.
گفتم:
ـ اینم از اون خالیبندیها و گول زدناته؟
گفت:ول کن.
ـراستی عصر کیک تولدمو برات میارم.
و رفت.
گفتم چه ربطی داشت؟
چهار ساعت بعد، یک تکه کیک برام توی بشقاب گذاشت و آورد. کنارش هم یک پاکت نامه بود.
من فکر کردم سخاوت به خرج داده و پول تیتاپیه که اون روز براش خریدمو آورده.
ولی توی پاکت فقط یه تکه کاغذ بود که روش نوشته بود:
«پسر، واقعاً پسر باش.»
شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
حسین تقوایی