به نام خدای بچه ها

خورشید کوچه داشت غروب میکرد. فرشاد با تمام توانی که داشت، فریاد زد:
ـ مسعود، توپو بنداز!
مسعود توپ را در دستش گرفته بود و رها نمیکرد. مثل مادری که بچهاش را بغل کرده، آن را محکم گرفته بود.
آتنا که دید مسعود توپ را رها نمیکند، با دست ضربهای به توپ زد و توپ به زمین افتاد. این بار فرشاد توپ را گرفت و محکم در دستش نگه داشت. این دفعه مسعود صدایش را بلند کرد و گفت:
ـ توپو بنداز، فرشاد!
آتنا با یک ضربهٔ محکم، توپ را به زمین انداخت، آن را گرفت و آن طرفتر پرت کرد.
فرشاد و مسعود دنبال توپ دویدند و سروصدا میکردند. عزتخان که پیرمرد کوچه بود، وقتی دید بچهها برای یک توپ پلاستیکی کوچه را روی سرشان گذاشتهاند، قبل از آنها توپ را گرفت و با چاقوی ناخنگیری که در جیبش داشت، توپ را پاره کرد.
بچهها همانجا ایستادند و ساکت شدند؛ مثل آدمهای شوکه. ولی کار از کار گذشته بود. زورشان که به عزتخان نمیرسید، اما آتنا برای خالی کردن دقودلیشان در دسترس بود. برگشتند تا به حساب آتنا برسند.
آنها میدویدند و آتنا فرار میکرد تا اینکه فرشاد آتنا را گرفت و کتک سیری به او زد.
ملیحهخانم رسید. تا این صحنه را دید، آتنا را از دست فرشاد نجات داد و کشیدهٔ محکمی به صورت فرشاد زد و گفت:
ـ زورت به یه دختر رسیده، پسرهٔ پررو!
آتنا که حامی پیدا کرده بود، خودش هم محکم توی صورت فرشاد زد.
ملیحه این بار محکم توی صورت آتنا زد و گفت:
ـ دخترهٔ چشمسفید! من خودم ادبش کردم، حالا دیگه دور برندار!
و راهش را گرفت و رفت.
و آتنا و فرشاد ماندند تنها.
پنج شنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵ هجری خورشیدی
ولادت حضرت زینب و روز پرستار مبارک باد.