
بوی کباب در خیابان پیچیده بود و به مشام عابران گرسنهٔ ظهررسیده میرسید. چشمهایش از گرسنگی سیاهی میرفت، اما دلش با رستوران صاف نبود.
اصلاً غذای بیرون را غذا نمیدانست. غذا، از نظر او، چیزی بود که در خانه پخته میشد. غذای رستوران بلایی بود که گاهی ناچار بر شکمش نازل میشد.
هر بار که روی صندلی رستوران مینشست، کبابها خوشرنگ بودند و بویشان همه را وسوسه میکرد؛ اما برای او چیزی کم داشتند. انگار عطرشان واقعی نبود، مثل بوی یک میوهٔ مصنوعی که فقط شبیه اصلش است.
دیشب کتلت خورده بود؛ کتلتی که دستهای همسرش آن را ورز داده بودند.