
در روزگارِ دغل و نیرنگ و فریب،
حکایت از عشق داری و یار و حبیب!
خوابی؟ یا دیوانهای بیقرار،
کجا دیده ای عشق جانانه وار
گفتم: «راست میگویی؟»
«که! چرا گل در بیابان میجویی؟»
ولی گفتم: «بیابان،مگر ملکِ خدا نیست؟»
«آسمانِ شبش مگر زیبا نیست؟»
ستارهها چو چراغی مگر پیدا نیست؟
نسیمِ شبش مگر روحافزا نیست؟
مپندار، فقط هوس جولان دارد،
کسی هست، همچنان که ایمان دارد.
تا که انسان هست، عشق امکان دارد،
دلِ خشکیدهاش نیازبه باران دارد. 🌧️
پنجشنبه ۸ آبان ۱۴۰۴
قافیه بازی دل نویسی تنها از پشت کوه
.