دیگر باید همه چیز قطعی باشد اما نیست بازهم نیست چون عدم نتیجه باز هم مفروض است وقابل تصور است اینجاست که شاید انسان بفهمد که با همه ی غرور ونخوتَش شکست هم میتواند بخورد وشاید اینجا آغاز این سئوال است که آیلعامل فرامادی که نامش خداست می تواند علت کامله باشد و اراده ما اگر همه ی عوامل رابرای پیروزی به صف کنیم بازهم علت ناقصه است یک مثال برای پایان بحث می گویم شاید کمی فکرکنیم ایالات متحده آمریکا ومتحدانش بادوحمله درسال ۲۰۰۲ میلادی عراق وافغانستان را اشغال کردند آمریکا قدرت نخست اقتصادی ونظامی وسیاسی وابرقدرت امروز دنیاست همه چیز برایش فراهم بود از قدرت نظامی وتکنولوژی وامنیتی ونفوذ درهمسایگان این دوکشور اما سالها بعد دونالد ترامپ گفت که آمریکا ۷ترلیون دلار درخاورمیانه هزینه کرد وبه نتیجه دلخواه نرسید نمی خواهم بگویم آمریکا هیچ دستاوردی نداشت این غیر واقع بینانه است اما به هرحال نتیجه برای آمریکا راضی کننده نبود که بعد از بیست سال از افغانستان خارج شدندوازهرگونه اقدام نظامی گسترده درغرب آسیا پرهیز می کنند قصد وارد شدن به امور سیاسی نبود اما این گفته شد تا فکر نکنیم اگر همه امکانات را داشتیم حتما نتیجه می گیریم واگر نداشتیم قطعا شکست می خوریم همیشه اینطور نیست باور کنیم اراده ای بالاتر از عوامل موجود درنتیجه تأثیر گذار است که ادیان خدامی نامند اما درآخر این نکته حائز اهمیت است اینکه اینجا گفتم به این معنی نیست که اگر کسی کار وتلاش کند وهمه عوامل کمک کند حتما عامل بالاتری جلوی موفقیت اورا می گیرد نه این استثناست که تاما همیشه ما از غرور دور باشیم