
گفتم که خدا مرا مرادی بفرست؛
طوفانزدهام، راه نجاتی بفرست.
گفتند که با زمزمهی یا مهدی،
نذر گل نرگس صلواتی بفرست.
میدانید دنیا پر از حادثه است. کسی نمیداند لحظهی بعد چه بر سر خودش، خانوادهاش، محلهاش، شهرش و کشورش میآید؛ حتی بر سر جهان پرآشوب چه خواهد آمد. پس در اوج تنهایی و نبود همنفس، آنکس که کس بیکسیام شود. و نگاهش آرامش دل مضطربم باشد، کجاست؟
هرچه هست، میدانم:
از بد، بدتر بسیار است؛
از غم، غمناکتر بسیار است؛
از شب تار، تاریکتر بسیار است؛
از هر باد و طوفان، گردباد سختتر و ویرانگرتر بسیار است.
از نرسیدنها در پایان راه، اجازهنداشتن برای شروع بدتر است.
از ندیدن غروب آفتاب، نداشتن فرصت برای تجربهی صبح طلوع بدتر است.
از نداشتن مال و منال، رفتن سرمایهی قلیل به سمت نابودی و زوال بدتر است.
از بیماری سخت و نفسگیر، رسیدن به فلج زمینگیر بدتر است.
از فلج زمینگیر، مرگ بدون عمل صالح دندانگیر بدتر است:
«فَلَعَلِّی أَعْمَلُ صالِحاً فیما تَرَکتُ».

و از مرگ و جنگ پرافتخار، ذلت و زندگی خفّتبار بسیاربدتر است
از آستان همّت ما ذّلت است دور
و اندر کُنام غیرت ما نیستش ورود
بر ما گمان بردگی زور برده اند
ای مرگ، همّتی که نخواهیم این قیود
اکنون که دیده هیچ نبیند به غیر ظلم
باید ز جان گذشت، کزین زندگی چه سود؟
گر جز به کشتنم نشود دین حق بلند
ای تیغها بیایید، بر فرق من فرود
.
آری، بدتر از بد بسیار است.
و آنکس که دست ما را میگیرد تا بد، بدتر نشود، یک نفر است:
حضرت دوست، حضرت عشق، ولی خدای مهربان؛
مولای ما، ولیعصر (عجّلاللهتعالیفرجهالشریف).
پس عرضه میدارم خدمت نازنینشان:
ما را اگر آسایشی هست و آرامشی هست، به یُمن توست؛
وگرنه آسمان، سرش را از دست کارهای ما بر دیوار زمین باید بکوبد.
پس میگویم:
أَیْنَ السَّبَبُ الْمُتَّصِلُ بَیْنَ الْأَرْضِ وَالسَّماءِ

جمعهی دلگیر، یک عاشق غمگین سرشار از احساس تنهایی،
به تقویم روزگار و انفُسا رسید:
۲۱ شهریور ۱۴۰۴ و ۱۹ ربیعالاول ۱۴۴۷.
عاقبت یک روز، مغرب محو مشرق میشود؛
عاقبت، غربیترین دل نیز بیدار میشود؛
نیک میبینم وقتی که زود است و نه دیر،
مهربانی حاکم کل مناطق میشود.