صبوری می‌کنم، گرچه از من می‌گریزی
با تو در صلحم، گرچه با من می‌ستیزی.
بغض‌هایم را
برای حالِ خوبت در گلو قورت خواهم داد؛
باورم این است که عشق، همچو غریزه در نهادِ آدم‌هاست —
عشق، حتی زیر ابرِ فاصله پیداست.
فاصله دوری‌ست، ولی دل که نمی‌میرد،
جای دل را هیچ چیز در دنیا نمی‌گیرد.
گرچه سال‌ها دردِ فراق افسرده می سازد آدم را،
ولی آخرش حضرتِ دل، خودش پیدا کند آن خوش‌دم را،
که کنارِ یاری و دل‌داری
دمی بی‌واسطه بنشیند،
حتی اگر خیالش بسازد آن یار و همدم را.
بی‌خودی‌ترکِ عشق نکن، که بیهوده است —
دلی که مهر در آن نیست، فرسوده است.
من یارِ خود را دوست دارم،
حتی میانِ فتنه‌ی دوری‌ها،
که غبارش بنشیند،
فتنه می‌میرد، دهد سود صبوری ها.
