
صادقانهنویسی من
تقریباً یک و ماه و نیم است که در ویرگول، مطالبی هرچند نارسا به حضور چشمان مبارک خوانندگانی که لطفشان بر نوشتهها بود، تقدیم کردهام.
در این مدت پستهایی و کامنتهایی با اطلاعات ناقصم نوشتم که کمی از نظر دوستان گذشت؛ اما امروز میخواهم از زاویه دیگری به موضوع نگاه کنم.
بنده، مثل خیلی از کسانی که در ویرگول مشغول هستند و بعضی از آنها خودشان خانم دکتر یا آقای دکتر هستند، یا در شرف کنکورند و انشاءالله موفق به حضور در دانشگاه خواهند شد، تحصیلات دانشگاهی ندارم. یک دیپلم ناقابل کامپیوتر دارم و در یک روستای کوچک هم زندگی میکنم با یک زندگی معمولی.
امکانات آنچنانی، لپتاپ و گوشی عالی هم ندارم. یک سیستم قدیمی که رویش هنوز ویندوز ۷ نصب است و یک گوشی خریدهشده از ۳ سال پیش که البته کار راه میاندازد؛ مخصوصاً همان سیستم قدیمی که نوشتن در ویرگول را برایم آسانتر کرده.که خداروشکر هنوز باویرگول دوست است
جانم برایتان بگوید، در این مدت نوشتههایی نوشتم که خیلی از آنها پیشپاافتاده بود، ولی مطالبی بود که بلد بودم و یک نظر شخصی بود. همچنین کامنتهایی که گذاشتم، بیشتر توضیحاتی بود که به ذهنم رسید.
اما غرض این است که ویرگول جایی برای نوشتن بود، برای امثال من. خیلی از حرفهایی که اینجا زدم، پیش خانوادهام هم نگفتم چون که شما را کسانی دیدم که نه میشناسمتان و نه میدانم کجایید؛ صرفاً مقاله میخوانید، نهایتش اگر دوستش داشتید لایک میکنید و اگر هم نظری داشتید، نظرتان را میفرمایید که به روی چشم است.
کلاً این مدت نوشتن در ویرگول فرصتی بود برای نوشتن چیزهایی که در دلم مانده بود و برایتان اکنون و قبلاً بازگو کردم.

گاهی که از سیاست میگفتم، به خودم تشر میزدم: «تو روستایی پاپتی را به دنیای فخیمه سیاست چه کار؟ که در آن حرف بزرگانش هم خریداری ندارد.»
گاهی از مطالب اجتماعی میگفتم که برای دهان من بزرگ بود.
و گاهی هم از خودم.
اینجا بحث من از خودم و زندگیام و ویرگول نبود؛ اینجا بحث من از صادقانه گفتن و صادقانه شنیدن بود و اینکه برای انسان جایی پیدا شود که درد دلهایش را بگوید و بنویسد و عدهای که نه او را بشناسند و نه او را ببینند، فقط بشنوند و بروند دنبال کارشان.
همین قوت قلب، برای انسان با این همه مشکلات اقتصادی میشود.
ممنون دوستان.
یک روستایی دلنویس.