«چند شبی را دلِ من در حرمت مهمان است؛
بعد از آن، ز غمت، دو لبم نالان است.
صبحِ فردایِ شبم گر برسد — خواهم مُرد؛
جامِ زهری، چو عسل، سویِ لبم خواهم بُرد.»
«چشمِ من، لحظهبهلحظه، محوِ رخسارت بُود؛
قلبِ من، شیفتهیِ چشمِ بیمارت بُود.
من که بیچارهٔ عشقم، از فراق بیزارم؛
عاشقت بُودم — جایِ اشک، خون بارم!»
«من عزادارِ توام؛ سیهپوش شدم،
مستِ ماتم شدم، مدهوش شدم…»