شعر ((رنج))

.

چقدر راه سخت است، پر از فراز و نشیب؛

که لذت فتح قله شود نصیب.

چقدر باید عرق ریخت، ادامه داد،

که شاید کمی سکه رسد به جیب.

چقدر باید ذکر و همهمه داشت و دعا کرد،

که شاید نداکننده برسد به مرحلهٔ مجیب.

چقدر باید تنهایی و فراق دید،

که به آشنا برسد یک قلب غریب.

چقدر باید حوصله کرد در مسیر

دانش‌افزایی،

که کودکی شود مثلاً طبیب.

چقدر باید حوصله کرد

تا شود انسان فردِ شکیب.

می‌دانی، تمام این رنج‌ها به کنار،

ولی

بیچاره رنجِ معشوق باید بود،

که چاره‌ات شود تبسم حضرتِ حبیب