
شب قبل از عروسی یعنی ۲۵ آبان ۱۳۸۹در خانهی پدر همسرم حنابندان داشتیم. بعدازظهر آن روز هم جهاز همسرم را به خانهی پدرم که در واقع دیگر خانهی ما شده بود، آوردیم. خانهی پدر همسرم تا خانهی ما تقریباً ۲۰۰ متر فاصله دارد. بچهها و همسرم اکثر اوقات در آنجا هستند. در هر حال، بهطور اتفاقی در همان روزها افسردگی و وسواسم بیشتر شده بود. وقتی به روانپزشک مراجعه کردم، دکتر دوز داروهایم را بالا برد. همین را بگویم که شب حنابندان کمی حنا در دست گذاشتم و برگشتم خانه تا خانمها به زد و رقص مشغول باشند. به هر حال آن شب هم تمام شد تا صبح، که همان شب عروسی داشتیم. تا ظهر در خانه بودیم و چیز زیادی یادم نیست، فقط یادم هست که با ماشین ریشتراشی که خانواده همسرم برای عقد خریده بودند، ریشم را زدم. سوار ماشین برادرم شدیم که در واقع ماشین عروس بود. عروس به آرایشگاه رفته بود و ماشین ریو بود. بعد از بردن ماشین به کارواش، برای گلزدن هم بردیم.
یادم هست برادرم گفت: «بیا برویم نمازمان را بخوانیم که همهی این شبها گذراست.» در همان لحظات، انگار همین حالا تصور میکردم که چهل ساله شدهام. به نظرم دور میآمد که من و همسرم به این زودی به سنی که الآن رسیدهایم، برسیم. اما حالا فهمیدم هر چه دور میدانی، بالاخره میآید و پس دور نیست. مثلاً سال ۹۷ یک کارت عابر بانک ملی داشتم که تاریخ انقضایش مربوط به سال ۱۴۰۲ بود. با خودم فکر میکردم: «کو تا سال ۱۴۰۲؟» ولی دقیقاً الآن در برج ۱۱ سال ۱۴۰۴ هستیم و مدتها از آن زمان انقضا گذشته است. کمی از مطلب دور شدیم. دوست داشتم یک بار در عمرم کراوات بزنم، اما به خاطر پدرم که خیلی مذهبی و مخالف چیزهای غربی است خجالت میکشیدم. به هر حال، پسر خالهام یک کراوات آورده بود. من کراوات زدن بلد نبودم و او کراوات را بست. با ماشین با برادرم رفتیم دنبال عروس، چون من رانندگی بلد نبودم و الآن هم نیستم.
وارد سالن که شدیم، گفتند باید به طرف خانمها بروید. حقیقتش من آنجا راحت نبودم، ولی خب رسم و رسوم باید رعایت شود. خلاصه رفتیم و به صندلی که برای ما گذاشته بودند رسیدیم. همسرم دید که راحت نیستم و گفت: «اگر بیرون میخواهی میتوانی بروی.» نمیدانم چرا آن شب خجالت میکشیدم؛ شاید الآن هم خجالت بکشم. خلاصه کمی با برادر خانم صحبت کردیم و او گفت: «عیب ندارد، به طرف مردها برو.» رفتم و با همه دست دادم. اول بگویم که عروسی ما فیلمبردار نداشت، طرف خانمها را خواهرم با دوربین فیلم میگرفت و طرف مردها را پسرعمهام که البته بعد از ۱۵ سال هنوز اثری از آن فیلم را ندیدهام. مسئله بعدی این است که تالار عروسی ما مالکش سپاه بود و گفتند حتی حق آوردن دف هم ندارید، فقط مداح. البته پدرم هم از خدایش بود، ولی پسر خالهام که در نیروی انتظامی است بعدها همانجا عروسی گرفت و به قول بچهها، بزن و بکوب هم داشت.
من بعد از دست دادن با همه کنار مداحی که میخواند نشستم. در حال مداحی بود که مردم باید دست بزنند. بعدها مردم گفتند که چه عروسی بیخودی بود. حال بگذریم از خواندن مداح. فقط همین یک جمله یادم هست که داماد عاشق امام زمانه. هر چه بود به نظرم اگر بنا به مداحم بود، مداحش چنگی به دل نزد. در این بین، شوهر خاله همسرم به مسئول سالن گفت: «این چه عروسی بی حالیه؟» بعد که دید پدر داماد هم موافق این کار است، دیگر چیزی نگفت. هر چه بود، خانمها بدون هیچ موزیک خاصی با یک دایره مشغول بودند تا وقتی که موقع شام شد. من رفتم طرف خانمها و چند عکس با چند نفر انداختیم؛ مثلاً با خاله کوچکم که بنده خدا در سال ۱۴۰۱ سکته مغزی کرد و فوت کرد و دو عمهام که آنها هم به رحمت خدا رفتند و چند نفر دیگر، مثلاً دختر برادرم که آن موقع ۹ ساله بود و در ۲۰ سالگی ازدواج کرده و الآن یک بچه دارد. خلاصه آن عکسها خودشان گذر عمری و یادگاری از آدمها شدند و سر فصل زندگی ما و شاید آن عکسها گذر عمر ما را هم برساند.
هر چه بود، من شکمو شامم را کامل خوردم، ولی همسرم حسرت غذا آن شب را هنوز دارد. دیگر عروسی تمام شد، همه شام خوردند و ما هم سوار ماشین عروس شدیم و از جادهای که از سبزوار به اسفراین میرود، و روستای ما در میان راه آن جاده است، راهی روستا شدیم. به روستا که رسیدیم، اول به خانه همسرم رفتیم که خداحافظی کند. خانمام چنان آن شب گریه میکرد که انگار قرار است به کجا برود. به ۲۰۰ متر پایینتر. آن وداع که تمام شد، به طرف خانه آمدیم. نمیدانم چرا به من گفتند چند حبه قند پرتاب کن. رسم بود. فکر میکنم همانها را هم طوری زدم که انگار مضحکه شدم. گوسفندی هم کشته شد و کمی رقصیدند و تمام.
بیخیال، اینم از شب عروسی ما، ظاهر و باطن.
---
لطفاً نظر خود را بفرمایید.