

شبانه مینویسم عاشقانه
که چطور شد یار، بی هیچ بهانه
سرش را گذاشت روی شانه
و چشمانش شد آغاز بیت شعر یک ترانه.
چه زیباست آن ترانهی جاودانه،
با او در رویا رفتیم کنار ساحل یک اقیانوس بیکرانه.
باهم ساختیم بنای یک کاشانه،
و چه زیبا… دلمان آخرش عشق را گرفت یک نشانه.