
پسرم سجاد که کوچکتر بود، الان ۷ ساله است. دو یا سه سال پیش منظورمه، یک قصه را همیشه برایش تعریف میکردم. جایی که ما در روستا زندگی میکنیم به «سرخی» معروف است، چون خاکش کمی سرخرنگ است؛ البته نه از آن سرخرنگهای جزیره هرمز، یک ذره رنگش تفاوت دارد.
هر وقت میخواست بخوابد یا خیلی شلوغکاری میکرد و حوصلهام سر میرفت، میرفتم سراغ قصهی رستوران رفتنش با روباه، به رستوران عادل. رستوران عادل یک رستوران معروف در سبزوار است و غذاهایش بد نیستند. خلاصه، مینشستم برایش تعریف میکردم که: «یکی بود، یکی نبود؛ غیر از خدا هیچکس نبود. یک سجاد بود و یک رفیق داشت به نام روباه سرخی. این دو تا رفیق همیشه اهل تفریح و گشت و گذار بودند.»
سجاد یک شاستی بلند داشت و روباه سرخی با بچههایش در تپههای سرخی زندگی میکردند. با خانم روباه و بچههایش که یکیشان مهناز روباه بود و دیگری جگر روباه و خاکستری ویکی شهرام روباه . البته اگه کسی اسمشون به این اسمهاست مهناز وشهرام این قصه بچگونه است عذر خواهی می کنم .
همیشه سجاد با روباه سرخی سوار شاستی بلند میشدند و میرفتند سبزوار. کنار هم مینشستند سر میز غذا. گارسون میآمد و میپرسید: «غذا چی براتون بیارم؟» سجاد میگفت: «میکس برام بیار.» روباه سرخی میگفت: «جوجه کباب.»
مینشستند با هم میخوردند. آخرش هم روباه سرخی از بس عاشق مرغ بود، استخوانهای میکس سجاد را میخورد. بعد هم روباه سرخی کمی غذا میگرفت و برای خانم و بچهها میبرد. خلاصه، این رفاقتها ادامه داشت. جنگل گلستان و همه ایران را میگشتند و پای ثابتشان هم جوجه کباب بود.
سجاد و روباه سرخی با هم گله گوسفند هم داشتند؛ سه هزار تا گوسفند داشتند و با هم نگهداریشان میکردند. کم کم پولدار شدند، اسکانیا خریدند و به خارج کشور میرفتند برای ترانزیت. خلاصه، این دو تا هنوز هم یک جا برایشان فراموشنشدنی است: رستوران عادل سبزوار با شاستی بلند سجاد.
اینجا یک چیز برای من خیلی جذاب بود؛ اینکه بچهها چقدر زود باور میکنند و توی حس میروند، لذت میبرند، به رستوران میروند و غذا میخورند و همه چیز برایشان قابل دسترسی است. ولی برای آدم بزرگها، اگر شرایط برایشان جوره جور هم باشد و خوبیها جلویشان موج بزند،عده ای شان باز نه باور میکنند و نه از بودن کنارشان لذت میبرند.
پایان
یک قصه کودکانه
۲۶ شهریور ۱۴۰۴
تهران