
میخواستم دیگر بخوابم. تابستان است و بیرون میخوابم. چشمم به قرص کامل ماه افتاد؛ به آسمانی که امشب، برخلاف شبهای قبل، چشمان ستارگانش زیر نور مهتابِ خانم کمتر میدرخشیدند.
روستا جایی است که با همه خوبیها و بدیهایش،
یک آسمان پاک در روز و یک دنیا ستاره در شب دارد.
برادرم وقتی از تهران به روستا میآید، خیلی دوست دارد کمی از روستا پایینتر برود و آسمان را تماشا کند؛ آسمانی که نور ستارههایش میلیونها سال در راه بوده تا تازه امروز به چشمان ما برسد. شهابسنگهایی که به جو زمین برخورد میکنند و در همانجا میسوزند تا ما آسوده از برخوردشان با این سیاره خاکی باشیم؛ و از همه زیباتر، آن پهنه شیریرنگ و باشکوهی که نامش کهکشان راه شیری است.
خیلی دوست داشتم حالا که این آسمان پرستاره را میبینم، لذتش را با شما که شاید در شهرهای بزرگ زندگی میکنید و شاید سالبهسال چشمتان به چشمک یک ستاره روشن نمیشود، قسمت کنم.
هرچند گرفتن تصویری از این آسمان برای امثال من میسر نیست، اما متنی را به شما هدیه کردم؛ شاید بتوانم با چند کلمه، گوشهای از زیبایی این شب را با شما شریک شوم.
آسمان به این بزرگی، کوچک بودن زمینی را که ما به قدرت و ثروتش مینازیم، فریاد میزند.
دوستتان دارم.
حسین تقوایی
چهارشنبه ۷ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۴۷ شب
زیر آسمان خدا
تقدیم به شما