در مورد موتور، کلاً من صفرِ صفرم. یک بار سوار موتور شدم، آنقدر گاز میدادم و توهم برداشته بود که موتورسواری بلدم، که یکدفعه موتور افتاد و من هم باهاش افتادم. این هم تمام سابقهی موتورسواری من!
اما اینجا نمیخواهم از موتورسواری بگویم، فقط میخواهم از خاطراتم دربارهی موتور ایژ بگویم؛ همان موتور روسی.

بچه که بودیم، وقتی از تهران به روستا میآمدیم، انگار روستا و شهر نمیشناخت. هر جا را نگاه میکردی مردم ایژسوار بودند. سبزوار از اول شهر موتور بود و ایژ هم خیلی فراوان بود. تمام عشق جوانها گاز دادن با موتور ایژ بود. چنان دودی از اگزوزش بیرون میآمد که انگار یک کارخانهی متحرک بود. صدایش هم خیلی باحال بود.از نکرگیِ
موتور در دهات، یک چیزی مثل پالان خر داشت. البته خورجینِ موتور نبود، ولی کلاً باربر خوبی بود. کمکم اما بار و بندیل خودش را جمع کرد و با همان سرعت زیاد و دودی که آقای دودیِ تلویزیون خیلی عاشقش بود، به سرزمین خاطرهها رسید.
دیگر از موتور چیزی به ذهنم نمیرسد؛ فقط یادم هست شوهرخاله ی مرحومم که در کلاک کرج زندگی میکرد، یک موتور گازی داشت و با همان میرفت ادارهی گاز کرج سرِ کار.
و یادم هست پشت پاهایم هم در بچگی با اگزوز موتور شوهر خواهرم سوخت.

و البته این کلام گوهربارِ مرحوم مادربزرگِ خانمم که میگفت: «هر جوانی که موتورسواری بلد نیست، عقبمانده است!» آنجا بود که من آب شدم و رفتم توی زمین، چون منظورش من بود.
بیخیال... فکر کنم قوه قضاییه هم به موتورسواری خانمها چراغ سبز نشان داد. همیشه برایم سؤال بود که چطور بانوان میتوانند دوچرخهسوار شوند، ولی موتور نه.
اصلاً به من چه... چی دارم مینویسم؟ یک مشت دریوری!