ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

زمستان سرد ۱۳۸۶ و یک خاطره از من

هرچند احساس می‌کنم تجربه‌های من چندان عمیق و قابل عرض نیست، ولی به‌هرحال برایتان می‌نویسم.

زمستان ۱۳۸۶ چگونه بود؟
درواقع زمستان ۱۳۸۶ یکی از زمستان‌های سرد دو دهه اخیر بود. استان‌های گیلان، اصفهان، قم، زنجان و آذربایجان با بارش سنگین روبه‌رو شدند و مدارس هم تعطیل شد. برف سنگینی در گیلان بارید و سقف خانه‌ها پر از برف شد. گاز قطع شد و نانوایی‌ها هم پخت نان را متوقف کردند.

تهران هم دمایش تا منفی ۱۲ سقوط کرد؛ البته بیشینه دما هم حدود منفی ۴ بود. تاکسی‌های گازسوز یخ زده بودند و کلاً یکی از سردترین سال‌های این دو دهه اخیر بود. از آن طرف، ترکمنستان هم فکر می‌کنم گاز را به ایران قطع کرده بود و همین باعث قطعی گاز در نقاط مختلف کشور شد. در خیلی از استان‌ها بارش‌های سنگینی رخ داد؛ به‌ویژه در گیلان، مازندران و چهارمحال‌وبختیاری که فکر می‌کنم رکورددار بودند. در تهران هم برف بارید، اما بیشتر همان مقدار کم روی زمین ماند و سرمای سوزناک برای مدت طولانی ادامه پیدا کرد.

اما خاطره من:


من در آن سال دنبال کار بودم. نیازمندیهای روزنامه همشهری را می‌خواندم که دیدم همان آموزشگاهی که قبلاً دوره کامپیوتر را در آن گذرانده بودم، در منطقه ۱۸ تهران (شهرک ولیعصر) برای پخش تراکت آگهی داده بود. خلاصه رفتم به آموزشگاه. مدیر آموزشگاه ـ که یک سال پیش دوره برنامه‌نویسی را پیش او گذرانده بودم ـ گفت باید این دوهزار تراکت را پخش کنی تا سه‌هزار تومان بهت بدهیم.

خیابان بهرامی  شهرک ولیعصر که در آنزمان آموزشگاه آنجا بود
خیابان بهرامی شهرک ولیعصر که در آنزمان آموزشگاه آنجا بود

یک نقشه به من دادند و شروع کردم. اول منطقه ۱۸ را پخش کردم. بعضی روزها تا ۴ بعدازظهر طول می‌کشید و مزد همان سه‌هزار تومان بود. بعد هم به سراغ محله‌ها و مناطق دیگر رفتم. فکر می‌کنم در آن سه ماه در مناطق ۹، ۱۸، ۱۷ و مقداری از منطقه ۱۰ تهران تراکت پخش کردم.

یک روز که مشغول پخش تراکت بودم، آقایی گفت: «به‌جای این تراکت، پول بیار و پخش کن!» پرسید: «از طرف کجا هستی؟ دولت؟» گفتم: «نه، من از طرف یک آموزشگاه فکستنی هستم. تراکت‌ها را داده‌اند تا پخش کنم.» خداییش فکر نمی‌کنم حتی یک دانه از آن تراکت‌ها را هم دور انداخته باشم؛ همه را در خانه‌های مردم انداختم. البته مردم هم حق داشتند اعتراض کنند؛ می‌گفتند «خانه‌مان با این تراکت‌ها شلوغ می‌شود. خیلی برایمان تبلیغات می‌ریزند.»

بعد از دو سه ماه رفت‌وآمد، مدیر آموزشگاه گفت: «تو تراکت‌ها را در جوی آب انداخته‌ای! ما مراقب داشتیم و دیدیم که خیانت بزرگی کردی. نه اینکه همه در این مملکت امین باشند، فقط تو خیانت کردی!» در حالی‌که من واقعاً هیچ‌کدام را در جوی آب نریخته بودم.

آخرش هم فکر می‌کنم سی تومان از پول تراکت‌هایی که پخش کرده بودم، ماند. نمی‌دانم آخر داد یا نداد. ولی به‌هرحال در آن زمستان سخت و عجیب، هم کار کردیم و هم از سرما حسابی رنج کشیدیم.

این هم یک تجربه بود. نمی‌دانم ارزش گفتن داشت یا نداشت، اما من گفتم.البته متاسفانه من آدم مقاومی نیستم اگر بودم شاید اوضاع بهتری داشتم در آنز مان ما در محله مهرآباد جنوبی زندگی می کردیم وهنوز خانواده پدری در تهران در مهرآباد زندگی می کنند وما ئیم فقط در این روستا

زمستانتهران
۱۷
۵
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید