

بچگیها که به روستا میرفتیم، مثل همه بچهها دوست داشتم سوار الاغ بشم. خالهبزرگم یک الاغ داشت. در طویلهشان به پسرخالهام گفتم: «منو سوار الاغ کن.»
سوار شدم و چند قدمی بیشتر نرفته بودم که الاغ به سمت خانهای که گوسفندان را در زمستان آنجا نگهداری میکردند، رفت و ناگهان خودش را کنار کشید؛ ودر واقع زیرم را خالی کرد.
. چهارچوب چوبی در را گرفتم، اما فایده نداشت و با سر به زمین خوردم. یک برآمدگی در سرم به وجود آمد که انگار هنوز هم هست. خدا رحم کرد؛ اگر طور دیگری به زمین میخوردم، معلوم نبود چه میشد.
علاوه بر سرم، دستم هم بهشدت درد گرفته بود. با پدرم به مسجد روستای پدری رفتیم، اما دیدم دستم را موقع نماز بهسختی میتوانم تکان بدهم؛ عجیب درد میکرد. باز هم سروکارمان به یک پیرمردِ شکستهبند افتاد. نگاهی کرد و گفت: «دستت دررفته که نمیتونی تکونش بدی.»
به قول خودش، دستم را جا انداخت و با برگ درخت گردو بست. یک مدتی درد داشت، ولی بالاخره بهتر شد.