نگار کارمند اداره ثبت احوال بود. روزی که پشت میزش نشسته بود و جواب اربابرجوع را میداد، شناسنامهای برای ابطال به او ارجاع شد.
نگار شناسنامه را ورق زد: فاطمه احمدی، تاریخ تولد ۲۶ آبان ۱۳۳۱، نام پدر: غلامرضا.
شناسنامه را باز کرد و دقیقتر نگاه کرد. در قسمت ازدواج و طلاق، دو ازدواج ثبت شده بود. اولین ازدواج با مردی به نام یدالله امامی، فرزند غیاثالدین، بود. تاریخ تولد و نام پدر این مرد دقیقاً با مشخصات پدر نگار مطابقت داشت.
خیلی عجیب بود! یعنی فاطمه احمدی زن بابای نگار بود؟
نگار با خودش گفت: این خیلی عجیبه! فکر کنم تا دیر نشده و خاکش نکردند، بهتره به بهشت زهرا برم.
یک ساعت مرخصی ساعتی گرفت تا به بهشت زهرا برود و سر و گوشی آب بدهد. پرسوجو میکرد تا اینکه بالاخره قبری را پیدا کرد. مردم دور قبر جمع شده بودند. آره، درست بود؛ مداح نام فاطمه احمدی را تکرار میکرد.
جلوتر رفت و از آدمهایی که دور قبر بودند، سراغ بچههای فاطمه را گرفت. بالاخره مردم مردی را نشان دادند که اسمش ایرج بود. ایرج تنها بچه فاطمه بود و حال خوبی نداشت. البته اینجا جای سؤال نبود؛ داشتند میت را در قبر میگذاشتند.
نگار کنار خانمها ایستاد و منتظر ماند تا میت را در قبر بگذارند.
جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵
