نگار روی آسفالت افتاد، اما اتفاقی جز خاکی شدن لباسهایش نیفتاد. ساعتش را نگاه کرد؛ نزدیک ظهر بود و از مرخصی ساعتیای که گرفته بود، یک ساعت گذشته بود.
با خودش گفت: «بهتره به اداره برگردم و به رئیس اطلاع بدم کارم طول کشیده. باید بجنبم، چون ممکنه اداره تعطیل بشه.»
گوشیاش را روشن کرد و یک اسنپ گرفت. حدود ده دقیقه بعد، ماشین رسید و نگار سوار شد.
در طول مسیر با خودش کلنجار میرفت، اما یک سؤال ذهنش را حسابی مشغول کرده بود: «امروز حداقل بفهمم اسم شوهر دوم فاطمه چی بوده. شاید بشه از اون سرنخی پیدا کرد.»
بالاخره ساعت یک به اداره رسید. آسانسور شلوغ بود و مجبور شد بقیه مسیر را از پلهها برود. پلهها را دواندوان بالا رفت و خودش را به اتاق رئیس رساند.
رئیس با نگاهی که چیزی جز عصبانیت از آن پیدا نبود، با عجله گفت: «خانم امامی، مگه قرار نبود یازده برگردید؟ الان ساعت یک و ده دقیقه بعدازظهره. کارهای شما امروز لنگ مونده.»
نگار دستپاچه شد و گفت: «معذرت میخوام. حقیقتش کارم طول کشید.»
رئیس که انگار کمی کوتاه آمده بود، به او گفت: «خانم امامی،تکرار نشه برید اتاقتون.»
نگار به اتاق برگشت. شناسنامه فاطمه هنوز روی میزش بود. مثل برق شناسنامه را باز کرد و سریع سراغ قسمت ازدواج و طلاق رفت.
نام شوهر دوم فاطمه آنجا ثبت شده بود: سعید حسینی، متولد خرداد ۱۳۲۷.
نگار نام او را در سیستم جستوجو کرد. شناسنامه سعید هم باطل شده بود؛ او نیز هفت سال پیش فوت کرده بود.
حالا فقط ایرج زنده بود.
مادر نگار هم پنج سال پیش به سرطان مبتلا شده و از دنیا رفته بود. انگار همه کسانی که میتوانستند درباره گذشته فاطمه و پدر نگار چیزی بدانند، یکییکی از دنیا رفته بودند.

نوشته شده در ۲۴ آبان ۱۴۰۵