بالا نوشت امروز حوصله عکس گذاشتن ندارم یک عکس طبیعت بی ربط میذارم خلاصه هر کی خوند ای والله هرکی نخوند اجرکم عندالله به قول بچه مذهبی ها.

بعد از پست دیروز حالم گرفته شد. رفتم ابن مشغله نادر ابراهیمی رو شروع کردم به خوندن. میدونید عالی بود، با نثر روان و خودمانی و البته با مثالهای عمیق. خلاصه شروع به خوندن کردم که یکدفعه یک جمله انگار مثل یک پتک خورد تو سر وامونده من.
گفته بود: «کسی که بیل بر خاک میزند شعر نمیگوید. اگر شعر هم بلد نباشد نقد هم نمیگوید چون بیکار نیست.»
بعد با خودم فکر کردم: روستایی پاپتی چکار میکنی؟ گفتم تو ویرگول اراجیفی مینویسم (البته غیر از دلنوشتههای مذهبی، بهش جسارت نباشه زبانم لال).
حقیقتش اینجا ۳ تا قنات داریم و ۲ چاه عمیق. ما مقداری سهمیه آب پدری داریم که از پدرم است. البته در قنات روستا و در چاه عمیق آبی نداریم. امسال خشکسالیه، قنات کمآبند و چاه عمیق ما آب نداره.
بیکاری من زیاده، به همین خاطره اراجیف زیاد تو ویرگول منتشر میکنم. وقتم زیاده. خلاصه تو حال بدم بودم که دیدم یکی از برادران عزیز طنزنویس ویرگولی برداشته تو پست جدیدش غیبتی از من کرده.
حرف از شوخی گذشته بود، یکمی سخیف شده بود: «زیرشلواری» این حرفا. گفتم بیخیال، یه دمت گرم بهش گفتم. خلاصه بعد از بحث و گفتوگوهای نوشتاری... ولش کن.
حقیقتش ماجرا از اون پست دید و بازدید اهالی ویرگول شروع شده بود. خلاصه به این عزیزمون گفتم یک غیبت ازت کردم حلالمون کن. رفت همون پست خوند، یکمی گپوگفت و اون لایک کن، من لایک کن گذشت.
تا دیروز دیدم ایشون ناراحت شدند. خلاصه بهش گفتم شما تو پست از من گفتی بذار لینک همون پست بذارم. هم یک دیدوبازدیدی بشه، هم طرفداران لذت ببرند، بفهمند چیزی در آن پست گفته نشده فقط یک شوخی بوده است.
ولی ولش کن، جواب نداد. آخرین کامنتش این بود: «برای اینکه دیده بشی برو زیر پستهای خواهران و برادران ویرگولی کامنتی بنویس تا سری از صفحه مضحکنویسی بزنند. پست جذاب بنویس تا دیده بشی.»
---
پینوشت ۱: از الگوریتم مبارک ویرگول میخوام برای رسیدن این نامه دوستانه به اهالی طنزنویس ویرگول، پست برخلاف میلش در پستهای منتخب قرار دهد.
خلاصه اینکه گفتم داداش کار من از دیده شدن گذشته. میدونی ۷۴ روز دیگه به شرط حیات پر از درد و رنج، انشاءالله ۳۹ را پر کرده و وارد سن مقدس ۴۰ سالگی خواهم شد.
ولی شما دوست عزیز هنوز ۱۸ سالته، هنوز جوونی، آرزو داری. ما دیگه جز میانسالان ناکام دنیاییم. خلاصه گذشتم. برای اینکه حالمو یک پست بشوره ببره، گفتم پست جدیدی بنویسم. خلاصه دیدم هیچ پستی مثل همون دید و بازدید اهالی ویرگولی، به قول باکلاسا بازخورد نداشته.
گفتم پارت ۲ را بنویسم: «جوابیه به پست نامعمول دوست عزیز».
---
یکمی بیایید با هم دوست باشیم، یکمی سخت نگیریم.
اولا داداش، تو پست که نوشته اسمشو نمیدونم، خب بنویس کی منو می شناسه . من تو ویرگول کیو میشناسم؟ من مگه دستاندازم که ۴۰۰۰ فالوور داره، پست مینویسه، مخاطبش میگه چرا اینجور نوشتی؟ میگه دوست داشتم.
من باید ناز مخاطبم بکشم تا ویرگول راهم بده؟ تو ویرگول تا برای دل خودم بنویسم.
---
پینوشت ۲: دوستان محترم ویرگولی، یک کمی لطفا آزادی بیان بذارید تو ویرگول بمونه. هر که برخلاف میلتون حرف زد نگید مامور ۸۲۰۰. یکی میگه به تو ربط، نداره. یکی دیگه میگه تو کارشناس نیستی.
حقیقتش پارسال که جلیلی رای نیاورده بود، یکی اومد گفت «ظهور امام زمان عقب افتاد». گفتم: از کی آقاجان، امام زمانمون وقت ظهورشون با تنفیذ آقای جلیلی تنظیم میفرمایند؟
یک دفعه دیگه یک یوتیوبر یکمی از خجالت ظریف دراومد. بعد رفتم توییتر دیدم فضا براش قشنگ ۱۸+ شده بود.
بخونید قضیه آزادی تو ایران. جون داداش کوچیکتون، یکمی حداقل تو ویرگول دیگه احترام، فضای فرهنگی بمونه. ما که یک روستای پاپتیایم.
---
بعد گفتی خودمونی شدی، تو آشپزخونه چای ریختی خوردی، زیرشلواری بدون اجازه برداشتی پوشیدی.
درسته ما روستایی پاپتی ایم ومثل دوستان متمدن نیستیم
اولا دوست عزیز، نمیدونم از مشهدی یا قم. خیلیا بهتون «التماس دعا» میگن.مخصوصا یکی از بانوان محترم
اگه از مشهدی، از هماستانی محترم هستی، سبزوار که میدونی کجاست. وقتی میرم خونه خالم روم نمیشه بگن : «خاله جان یه چای برام بریز» چه برسه برم آشپزخونه چای بریزم.
بعدشم من اصلا زیرشلوار نمیپوشم. هر شب یا با شلوار لی میخوابم یا شلوار پارچهای تو پام.
البته این «روستایی پاپتی» که با احترام فراوان فرمودید، لقب بدی برای بنده حقیر نیست. متوجه، اینها از باب تشبیه است. ولی من هم از باب شوخی عرض کردم.
من بعد فرصت زیاد دارم. اگر عمری باقی باشه، جنگ نشه، ویرگول در هم کوبیده نشه و زمستان خانم تشریفشان بیاورند، فرصت نوشتن دید و بازدید اهالی ویرگول مثل پایتخت میتونه الی قیامت ادامه پیدا کنه.
این مقاله برای ضدحمله به پست و کامنتهای شما همچنان ادامه پیدا می کند... البته اگر بیرونم نکنید.
---
پینوشت ۳ بیربط: حقیقتش بابام طرفدار جناح راست سیاسی کشور هستند که به برادران اصولگرا معروفند.
حقیقتش نشسته بودم رادیو پیام از نسخه بیگانهاش گوش میکردم. یک دفعه گوش میکردم ترانه، اسمش «بهار» بود. این خانم بود الان دائم تازگی گوش میکنم.
خلاصه ما دهه شصت و هفتادیام مثل نسل Z نیستیم که آهنگهای فاخر رپ گوش میدن. گوشم کشید گفت: چرا رادیو بیگانه گوش میدی؟
گفتم: بیگانه نیست، رادیو پیامه. فقط مدیراش عوض شدند. خلاصه چه روزگاری بود. اسم ترانه هم گناه نیست.
حالا همون صداوسیما داره میگه ترانه. اون موقع میگفت تصنیف، سرود. مگه ترانه چه اشکالی داشت؟ از «ترنم» میاد. «ترنم» راستی اسم قشنگیه برای دخترای نازنین.
---
خلاصه منتظر پست جدیدم آقای طنزنویس هستم تا پارت ۳ را بنویسم. داداش ما دیگه آب از سرمون گذشته. جوان ناکام که هیچی، ۴۰ سالهی ناکامیم. فدای سر نازنیتون.
اما جناب دستانداز، دو سه تا گله دارم ازشون.
اولا چرا هرچی کامنت میذارم جواب نمیدن؟ تازه من موافق سلیقه سیاسی عزیزشون. بعد تازه دو سه شب پیش جواب کامنتم داده بود، تشر زد: «تو دشمن ملت شریف ایرانی».
گفتی: «توان دفاعی باید در کنار حضور مردم باشه.» خلاصه دو سه شب یک پست گذاشتند از حیوانات جنگل که یک دستگاه محترم فخیمه اجرا مورد لطف قرار دادند. یک کامنت موافق گذاشتم، هنوز عذاب وجدان دارم چرا اون کامنت گذاشتم. بیخیال.
به هرحال بهتره ولش کنیم. حالا نکته جالب میدونید چیه؟ اینکه یکی اومده یک ساعت با من در مورد نقش مردم در مقابله دشمن جنایتکار داشت بحث میکرد.
میخواست منو قانع کنه. منم چون یکم میرشایمر، ابوالفضل بازرگان، همون رئالیسم سیاست گوش میدم، یکم از نقش موشک و پوشک اینا گفتم.
بعد بهش گفتم: آدم حسابی، آدم قحطیکه؟ منو میخوای قانع کنی که چی بشه؟ مگه من کارشناس سیاسیام که تلگرام، اینستا و ایتا و کوفت و زهرمار کلی فالوور داره؟ یا فردا میخوام برم به پارلمان شورای اسلامی بگم:
«من به عنوان رئیسجمهور در برابر ملت ایران و در پیشگاه قرآن کریم به ...»
مگه من چهکارهام؟ خلاصه آخرش به یک تفاهم ویرگولانه با هم رسیدیم، ماجرا تموم شد.
---
و پینوشت آخر: من میمون نیستم تقلید کنم. این یکی استثنا بود. هیچ متن دیگه پینوشت نخواهد داشت.
در واقع این متن چون مخصوص سر طنزنویس بود اینطوری بود. دیگه المثنی ندارد. پایان
پنجشنبهنویسی این هفتمون همین بود.
بعدشم کاش میتونستم مثل دستانداز جرات کنم بگم: دوست داشتم هرچی نوشتم. ولی امان از ضعف دنبالکننده.
ولی خداییش شست برد دیروز.
خداحافظ پنجشنبه، ۱۳ شهریور، چهارده صفر چهار.