ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

دیدار مرگ برایم شیرین بود اگر...

... وقتی صحبت از مرگ می‌شود، همه یاد غصه و غم می‌افتند. ولی آیا مرگ واقعاً غمناک است؟

در هجوم این همه مشکلات ریز و درشت، در نداشتن راه و رسم درست در این وانفسای این زمانه، اگر به مابعد مرگ اعتقاد ندارید، پیشنهاد شاید این باشد: باید دست به انتحار زد. اگر من اعتقادی به مابعد مرگ نداشتم یا حداقل دو به شک نبودم، روزگار نمی‌گذراندم.

زحمت این زندگی پرمشقت بی‌معنا، خالی از معنا، حتی با فرض داشتن هزاران نقد و سکه برای ادا و اطوارهای وسرخوشی‌های مستانه، قهقهه‌های ابلهانه و زد و رقص کودکانه، فیلم دیدن‌های تفریحانه و کتاب خواندن به ظاهر فیلسوفانه، کتاب های خود یاری ،مضحک روانشناسی ولی در واقع مادی‌گرایانه، مرگ را بر این زندگی بی‌معنا ترجیح می‌دادم.

ولی چه کنم؟ از یک طرف حداقل حداقل دو به شک نسبت به زندگانی پس از مرگ و بار بی‌شمار گناهان در این گذران عمر ۴۰ ساله، دچار احساس ترس و واهمه هستم و دنبال رفتن به سمت انتحار می‌رفتم. ولی چه کنم؟ پوچ‌گرا و آتئیسم هم نیستم. پس باید راه بروم ولی اگر معنویت در کار نباشد، زندگی در دنیاجز اتلاف نفس و مردن پشت میله‌های قفس هوس نیست

---

و چرا آنان که اعتقادی به پسا مرگ ندارند، از مرگ می‌ترسند و از انتحار می‌پرهیزند؟ همیشه سؤال زندگی‌ام بوده است. ولی من صلاحیت‌های لازم برای در آغوش گرفتن روی ماه لبخند ودیدار مرگ را به هیچ عنوان ندارم.

بیایم از مشکلات چه بگویم؟ از کدامشان؟ از سختی کسب نان ویا رسیدن به حال جان؟ که به دومی رسیدن مهم است، چون اگر حال جان نباشد، به نظر زندگی و کسب نان برای چه؟ ، این آب در هاون کوبیدن است. هرچند حال جان اول به سیری در طعام و نان نیازمند است، ولی مسلماً بعد از سیری مختصر در خوراک و نان، باید به حال جان رسید تا به لبخند مرگ هم لبخند بزنی.من گرفتار تناقض در این زندگی هستم چرا با اینکه میدانم مقصر کمی نان و مردن جان هستم باز کردن بن بست برایم سخت است

هر چه هست، منِ گرفتار پرونده تاریک در جاده‌ای سخت و باریک، نمی‌توانم به هیچ توشه قابل اعتماد از عمل و ایمان و داشتن اعتقاد به جهان جاویدان نمی توانم لبخند بزنم و نه می‌توانم آرزوی لبخندودیدار مرگ کنم. فقط من می‌مانم، سختی کسب معاشی و پر از ای کاش در ترقی در معنا. و هراس مابعد مرگ... که هیچ ندارم.

اما همینقدر می دانم آدم عمیق زیاد نمی خندد دنیا با این همه راه نرفته وکار نکرده جای شوخی وبازی نیست .

وآخرش خواهم گفت

پس چگونه لبخندو دیدار مرگ را در آغوش بگیرم؟

کاش می توانستم عاشقانه دیدار مرگ را دربغل بگیرم وروی ماهش را می بوسیدم .

مرگ
۱۸
۱۴
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید