
امروز به بهانهی روز دانشآموز دلم خواست سفری به گذشته بکنم، به روزهایی که بوی دفتر مشق، زنگ تفریح و تختهسیاه در هوا بود.
سال ۱۳۷۲ بود که برای اولینبار پا به کلاس اول گذاشتم. معلممان آقای دهقان بود. یادم میآید روز اول مثل بچههای لوس، کلی گریه کردم. تصویرهای آن سال در ذهنم گنگ است، فقط خودم را یادم میآید؛ بچهای ساکت، گوشهگیر و کمحرف.
سال دوم، خانم رضایی معلممان بود. از آن سال هم چیز زیادی یادم نمانده، فقط آن انباری کوچک داخل کلاس که هر وقت از دست بچهها عصبانی میشد، چند نفر را آنجا میانداخت و در را میبست! هنوز هم فکر میکنم شاید بعضی بچهها تا بعد از مدرسه آنجا میماندند.
یک بار هم یادم است که موقع امتحانهای شفاهی آبلهمرغان گرفته بودم. رفتم از ایشان اجازه گرفتم که امتحان ندهم. هنوز چهرهی خستهاش یادم هست.
سال سوم، خانم دانش معلممان بود. یک لوح تقدیر گرفتم — البته سوم ابتداییها که زیاد لوح میگیرند! با این حال خوشحال بودم. دوستی داشتم که زیاد درس نمیخواند، اما هر روز باهم بیرون بازی میکردیم. یادم هست یک بار سرنگی پیدا کردیم و در جوی آب انداختیم و دنبال آن دویدیم! بچگیها عجیب و ساده بودند...
خانم دانش همیشه برای نماز چادر سفیدش را با خود میآورد.ایشان چون مانتو می پوشید چادر برای نماز خواندن می آورد همین تصویر خیلی برام هنوز هم زیباست.
یک روز گفت:
«توی اتوبوس یکی از شاگردای قدیمم رو دیدم که حالا شاگرد راننده شده بود. گفت کاش اون چَکی که زدی توی مدرسه اثر میکرد تا درس بخونم و امروز اینجوری نشم!»
یک روز هم دستش را گذاشت روی شانهام و گفت: «دانشآموز خوبی هستی، درسخوانی.» همین جمله ساده، هنوز در ذهنم مانده.فکر کنم به دانش آموزان داشتند لوح تقدیر می دادند وقرار بودند به من بدهند.
سال چهارم به مدرسهی جدیدی رفتم به اسم بینش. معلممان آقای فرمحمدی بود؛ آدم شوخطبعی که همیشه لبخند میزد. همان سال در مسابقهی قرائت قرآن منطقه شرکت کردم. سورهی فیل خواندم. صدايم برای تلاوت مناسب نبود، ولی همینکه شرکت کردم، برایم خاطره شد.
سال پنجم، معلممان آقای میرواحدی بود. سال ۱۳۷۶. وسط سال برایشان تصادف پیش آمد. خوشبختانه بهبود یافتند، ولی حس بویاییشان را از دست دادند. خودش میگفت:
«بوی بد را حس نمیکنی، خوب است. ولی بوی گل و نان تازه را هم از دست میدهی، این بد است.»
روزی از بچهها پرسید نماز میخوانید؟ بیشترشان گفتند نه. یکی به من اشاره کرد و گفت: این میخواند. گفتم: آره، ولی نماز صبح را بیدار نمیشوم. گفت: «اصل کاری را نمیخوانی، پس فایده ندارد!»
حرفش هنوز در گوشم است.
من در تمام آن سالها بچهای آرام بودم، درسخوان و خجالتی. دوستی داشتم به نام هادی عبدی. هر روز بعد از مدرسه از خیابان مارپیچ در شهرک توحید نیروی هوایی برمیگشتیم خانه. دیگر دوستانم را نه یادم مانده، نه سراغشان را دارم.
پینوشت:
معلمهایی که نامشان را آوردم، هر جا هستند، خدا سلامتی و شادی بهشان بدهد. اگر هم دیگر در این دنیا نیستند، رحمت خدا بر آنها باد. معلم، حق بزرگی بر گردن آدم دارد.
و در آخر...
خداحافظ مدرسه، خداحافظ روزهای دانشآموزی، خداحافظ روزهایی که تنها دغدغهمان درس خواندن بود.
کاش در همان سالها جا میماندیم، پیش از آنکه پر از غل و غش شویم...
پایان قسمت اول
سهشنبه، ۱۳ آبان ۱۴۰۴
روز دانشآموز