هرمز رو به تهمینه کرد و گفت:
«بهتر است به روستا برگردیم، کمی تجدید قوا کنیم و بعد دوباره به کوهستان برگردیم.»
تهمینه چهرهاش کمی سرخ شد و با نگرانی گفت:
«جسد پدر اینجاست و انوشیروان هم دیگر نمیتواند با پای خودش با ما بیاید.»
هرمز لحظهای به فکر فرو رفت و گفت:
«پرویز، پسرم، را برای بردن انوشیروان خبر میکنم.»
تهمینه پرسید:
«چطور به او خبر دهیم؟»
هرمز لبخندی زد و گفت:
«راست میگویی. تا وقتی کسی را پیدا کنیم که ما را به دنیاده برساند، خودم انوشیروان را کول میکنم و تا نزدیکی جاده میبرم.»
هرمز خم شد، انوشیروان را از زمین بلند کرد و روی شانههایش گذاشت.
تهمینه با قدمهایی مردد پشت سر او به راه افتاد. دلش آشوب بود، اما هر بار که به چهره هرمز نگاه میکرد، دلش قرص میشد. هرمز با نیرویی باورکردنی انوشیروان را بر دوش حمل میکرد.
هنوز چند قدم بیشتر نرفته بودند که مردی نزدیک شد و رو به هرمز گفت:
«پدر، همینجا بمانید. دنیاده خطرناک است. شریفه، زنعموی رستم، اسیر بهادر شده. پاسگاه هم در خطر است. امکان دارد نوچههای بهادر دوباره وارد پاسگاه شوند.»
مرد کمی مکث کرد و ادامه داد:
«اگر به دنیاده برگردید، بهادر یک لحظه به شما امان نمیدهد. زندگی در این کوه، از دنیادهای که زیر چکمههای بهادر و نوچههایش است، برای شما امنتر است.»
هرمز لحظهای سکوت کرد و گفت:
«پس بهتر است پاسگاه را رها کنیم. تو برو و به دوستانمان بگو پاسگاه را در ازای حضور بهادر و نوچههایش در ورودی روستا، به او تحویل بدهند. اگر بهادر حاضر به مصالحه نشد، شروع به مقاومت کنند تا ما بتوانیم برای این مشکل چارهای پیدا کنیم.»
پرویز برگشت تا دستور هرمز را به مدافعان پاسگاه برساند. برای اینکه رفتوآمد او جلب توجه نکند، کودکی را مأمور کرد تا پیام را به مقاومان برساند.
کودک، دستخط هرمز را با تمام مخفیکاری به پیروز، رئیس مقاومان، رساند.
پیروز وقتی فهمید نامه را هرمز نوشته است، لحظهای به آن شک کرد؛ اما بدون هیچ درنگی نامه را به کودک داد و گفت:
«هر طور هست، با احترام کامل این دستخط را به بهادر برسان.»
نامه چنین نوشته شده بود:
«جناب بهادرخان بزرگ
ما قصد مخالفت با شما و نیروهایتان را نداریم. برقراری امنیت دنیاده منحصراً با نظر جنابعالی حاصل میشود. اگر شما امنیت راه ورودی روستا را با حضور فیزیکی خودتان در کنار نیروهایتان برقرار کنید، نیازی به ما نیست.
ما آمادهایم وقتی جنابعالی ایست بازرسی ورودی را افتتاح کنید، با تسلیم سلاحمان پاسگاه را تحویلتان بدهیم.»
کودک دربهدر دنبال بهادر میگشت. از هرکس سراغش را میگرفت، کسی نمیدانست بهادر کجاست.
سرانجام به کوچهای رسید و صدای قهقهه مستانه بهادر را شنید.
بهادر در خانه بهرام، پدر انوشیروان، در کنار فریدون، پسر رستم، مشغول عیش و نوش بود.
کودک دم در خانه، نامه را به یکی از عمال بهادر داد و با یک تعظیم کامل از آنجا رفت.
نوچه، نامه را به بهادر رساند.
بهادر نامه را گرفت و خواند. ناگهان خندهای بلند و جنونآمیز سر داد. سپس رو به نوچه کرد و گفت:
«این نامه را چه کسی به تو داد؟»
نوچه گفت:
«یک بچه نامه را داد، تعظیم کرد و رفت.»
بهادر رو به فریدون کرد و گفت:
«این نامه را با نوشتن یک جمله با مهر من، به دست همان آدمهای فضول برسان.»
فریدون پرسید:
«چه بنویسم؟»
بهادر گفت:
«بگو بهترین کاری که میخواهید انجام بدهید، تسلیمشدن است. جلوی آدم قوی، برای اینکه زنده بمانی، تنها راه تسلیم است، نه مقاومت.»
سپس با لحنی تهدیدآمیز ادامه داد:
«من تا یک ساعت دیگر ورودی روستا هستم. وای به حال شما اگر پاسگاه را تحویل فریدون ندهید یا از آن خارج نشوید. اگر بیرون نیایید، با نارنجک مجبورتان میکنم از پاسگاه خارج شوید.»
فریدون نامه را گرفت.
بهادر بسیار خوشحال بود. بدون استفاده از زور، مقاومان حاضر شده بودند پاسگاه را تحویل بدهند.
اما پرویز از رفتوآمدهای فریدون به خانه بهادر و خانه بهرام خبر داشت و نزدیک خانه بهرام کمین کرده بود.
صدای بلند بهادر آنچه پرویز میخواست بداند، به گوشش رساند. معلوم شد بهادر حاضر شده به شرط فاتحان پاسگاه عمل کند و خودش برای حضور در ورودی روستا راهی شود.
بهادر از خانه بیرون آمد و به یکی از نوچههایش گفت:
«پنج تویوتا وانت حاضر کنید. به سمت کوه و ورودی روستا میرویم.»
پرویز با شنیدن این خبر، سریع به سمت پاسگاه رفت.
وقتی به پاسگاه رسید، تصمیم بهادر را به پیروز گفت. سپس در گوش او آهسته گفت:
«بهتر است شما پاسگاه را ترک کنید تا ظاهر حفظ شود؛ ولی سلاحتان را زمین نگذارید. نقشهای دارم که ما را به هدفمان نزدیک میکند. فقط باید بابا هرمز از حضور بهادر در ورودی روستا مطلع شود. شاید او هم نقشهای داشته باشد. نمیدانم... اما فعلاً نباید بگذاریم بهادر بفهمد چه در سر داریم.»
پیروز چند لحظه به پرویز نگاه کرد و گفت:
«پس باید امیدوار باشیم هرمز قبل از رسیدن بهادر، راهی پیدا کند.»
پرویز نگاهی به جاده انداخت.
«اگر نقشه درست پیش برود، شاید این بار خود بهادر قدم در راهی بگذارد که دیگر نتواند بهراحتی از آن برگردد.»
