
چند دقیقه بعد، پنج تویوتا وانت اطراف ورودی روستا را قرق کردند. دیگر همهچیز داشت به کام بهادر پیش میرفت. پاسگاه هم بهراحتی به دست او میافتاد.
هرمز صدای آدمهای بهادر را از پایین کوه میشنید. تهمینه در شکاف کوه، کنار انوشیروان نشسته بود. هرمز نگاهی به تهمینه انداخت و آرام گفت:
ـ الان فرصت خوبیه که کار بهادر رو تموم کنیم.
تهمینه با نگرانی پرسید:
ـ عمو، با این همه نوچه چطور میتونیم بهش ضربه بزنیم؟
هرمز جواب داد:
ـ باید خود بهادر رو بزنیم. اگر این کار رو بکنیم، نوچههاش سرگردان میشن.
تهمینه لحظهای سکوت کرد و سپس گفت:
ـ عمو، با هر سختیای که باشه، من با شما موافقم.
هرمز اسلحهاش را برداشت و گفت:
ـ پس دخترم، تو هم اسلحهات رو بردار. به امید خدا، روح رستم رو شاد کنیم.
تهمینه تفنگش را برداشت.
در همین هنگام، پاسگاه از نیروهای مدافع هرمز خالی شد. پرویز چیزی را در گوش پیروز زمزمه کرد و بعد هر دو با دقت به اطراف نگاه کردند.
هرمز دست روی ماشه گذاشت.
صدای اولین شلیک در کوه پیچید.
او بهادر را نشانه گرفته بود، اما گلوله به خطا رفت و به یکی از افراد اطراف بهادر اصابت کرد. مرد روی زمین افتاد.
بهادر که ناگهان احساس خطر کرده بود، سرش را پایین آورد. فهمیده بود که یک حرکت اشتباه میتواند جانش را بگیرد. با فریاد دستور داد:
ـ همه پخش بشید! توی کوه پراکنده بشید!
تهمینه هم شلیک کرد. گلوله یکی دیگر از نوچههای بهادر را نقش زمین کرد.
بهادر عصبیتر شد و فریاد میزد:
ـ پیداشون کنید! همهجا رو بگردید!
تهمینه بار دیگر شلیک کرد. این بار گلوله از کنار دست بهادر گذشت و دستش را خراش داد. بهادر دست زخمیاش را گرفت و با خشم به سمت کوه نگاه کرد.
نوچههایش شروع به تیراندازی به اطراف کردند؛ اما تهمینه، هرمز و انوشیروان پیش از آنکه خطری متوجهشان شود، خود را داخل شکاف کوه کشیدند.
صدای شلیکها لحظهای قطع نمیشد.
بهادر و افرادش تمام حواسشان را به کوه داده بودند؛ غافل از اینکه نیروهای هرمز از پشت به آنها نزدیک شدهاند.
ناگهان چند نفر از نوچههای بهادر روی زمین افتادند و بقیه با دیدن حمله، پراکنده شدند.
صدای پرویز از میان درگیری بلند شد:
ـ امانشون ندید!
مدافعان قیام رستم و هرمز از پشت به افراد بهادر هجوم بردند و آنها را به عقب راندند.
بهادر که دیگر راهی برای جمع کردن نیروهایش نداشت، درمانده به اطراف نگاه میکرد.
تهمینه وقتی او را مستأصل دید، از شکاف بیرون آمد. چند قدم جلو رفت و این بار گلولهای به پای بهادر زد.
بهادر با درد روی زمین افتاد.
تهمینه بالای سرش رسید.
بهادر سرش را بالا آورد و با حیرت به او خیره شد.
ـ دختر... تو دیگه کی هستی؟ من اصلاً تو رو ندیده بودم!
تهمینه با چشمانی خشمگین به او نگاه کرد و گفت:
ـ اتفاقاً نکشتمت تا منو ببینی.
لحظهای سکوت کرد و سپس ادامه داد:
ـ من دختر رستمم... دشمن جونت.