خورشید داشت از پشت کوه طلوع میکرد. انوشیروان و تهمینه، دو نفری، به سمت خانهی هرمز رفتند. تهمینه خوشحال و راضی بود؛ گاهی به صورت انوشیروان نگاه میکرد و لبخندی از رضایت بر لب داشت. انوشیروان اما قلبش از ترس کمی میلرزید، ولی به خاطر عشق تهمینه ترسش را قورت میداد و قدم برمیداشت.
وقتی به خانهی هرمز رسیدند، دیدند سه تفنگ برنو آماده کرده است. هرمز همین که چشمش به آن دو افتاد، گفت:
ـ خوش آمدید. بهتره قبل از رفتن، کارها و نقشههامون رو با هم هماهنگ کنیم.
مشورت بین هر سه نفر شروع شد.
انوشیروان گفت:
ـ بهتره از بالای کوه به مأموران پاسگاه امنیه شلیک کنیم. اینطوری راه برای ما باز میشه.
هرمز ساکت بود. تهمینه که در فکر فرو رفته بود، بعد از کمی مکث گفت:
ـ سروصدای زیاد به صلاح نیست. کشتن مأموران پاسگاه امنیه هزینه داره. بهتره اگه بشه، بدون درگیری شدید راه رو باز کنیم.
هرمز سری تکان داد و گفت:
ـ من هم با تو موافقم. نباید تیراندازی شدید بشه. فقط باید کاری کنیم راه از دست پاسگاه خارج بشه و بتونیم بدون دردسر به هدفمون برسیم.
هر سه نفر تفنگها را برداشتند و راه افتادند.
خیلی آهسته، اما پیوسته، مسیر را ادامه دادند تا به نزدیکی ورودی روستا رسیدند. روی تپهای ایستادند که بر پاسگاه و مسیر ورودی روستا تسلط داشت. قدمهایشان متوقف شد و از همان بالا، مأموران پاسگاه را زیر نظر گرفتند.
ناگهان سربازی چیزی در گوش سروان نظمچی گفت.
هرمز با دقت به او نگاه کرد. در چشمان نظمچی میشد برق نگرانی را دید.
چند لحظه بعد، مأموران پاسگاه با عجله سوار جیپها شدند و به طرف روستا برگشتند.
انوشیروان با تعجب گفت:
ـ چه اتفاقی افتاده؟
هنوز کسی جواب سؤالش را نمیدانست که صدای ممتد تیراندازی از سمت دنیاده به گوش رسید.
همهچیز غیرعادی و عجیب بود.
مدتی بعد، پرویز، پسر هرمز، خودش را به بلندی ورودی روستا رساند و از شیب کوه بالا آمد. نفسنفسزنان به پدرش رسید.
هرمز با نگرانی پرسید:
ـ چی شده؟
پرویز گفت:
ـیک نفر پیغام داده... پاسگاه فتح شد.