
تهمینه، هرمز را دیگر فقط یک دوست قدیمی پدرش نمیدید؛ او را بزرگتری میدانست که رفاقت عمیقش با رستم، وجه تمایزش با دیگران بود.
هرمز نگاهی به تهمینه انداخت. تهمینه جان تازهای گرفته بود، ولی غم رستم دوباره زمینگیرش میکرد. اشکهای تهمینه که بر صورت رستم میریخت، چنان خانه دل هرمز را میلرزاند که گویی زلزلهای در درونش برپا شده بود.
تهمینه با چشمانی اشکآلود، یک دم به انوشیروان نگاهی کرد. آنچه دید، مردی بود که از سنگینی غم، مات و مبهوت شده بود.
هرمز آرام گفت:
«تهمینه جان، تنها پناه زندگیات را دریاب؛ انوشیروان دارد از هم میپاشد.»
تهمینه کمی جا خورد. نگاهی به انوشیروان انداخت. انگار ندایی در دلش میگفت سر انوشیروان را بر شانهات بگذار. این دو، دیگر تنها پشت و پناه یکدیگر بودند.
هرمز باید به آرمان رستم وفادار میماند؛ راهی که رستم آغاز کرده بود، هنوز ناتمام مانده بود.
هرمز لحظهای احساس کرد تنهاست. حتی تهمینه و انوشیروان هم تا مدتی رفیق راه او نبودند. تصمیم گرفت به دنیاده برگردد، اما هنوز چند قدم دور نشده بود که صدای تهمینه از پشت سر به گوشش رسید:
«عمو هرمز، تنهایمان نگذار. ما جز شما هیچکس را در دنیاده نداریم.»
هرمز ایستاد. از تصمیمش برگشت و روی تختهسنگی نشست. رو به تهمینه کرد و گفت:
«باشه، تهمینه جان. من بدون شما هیچجا نمیرم. یا هممون با هم برمیگردیم، یا از اینجا جم نمیخوریم.»
تهمینه و هرمز آتشی افروختند. حالا وقت خوبی بود که عقلشان را روی هم بگذارند و برای آنچه پیش رو داشتند تصمیم بگیرند.
مدتی هر دو در سکوت به شعلههای آتش خیره شدند. سرانجام تهمینه سکوت یکساعته را شکست و گفت:
«بهادر باید تقاص پس بده.»
هرمز سرش را به نشانه تأیید تکان داد.
شعلههای آتش در برابرشان زبانه میکشید و هر دو میدانستند از این لحظه به بعد، دیگر چیزی مثل گذشته نخواهد بود.