
نظمچی به جای اینکه راه روستا را باز کند، ایستوبازرسی راه انداخته بود؛ مانعی که مزاحمتش برای مردم، از خود راهبندان هم بیشتر شده بود.
هرکس از آنجا عبور میکرد، نظمچی چنان او را زیر نظر میگرفت که انگار باید هر جنبندهی شورشی را نابود کند تا مبادا بهادر بفهمد کسی در حوزه استحفاظی او سرکشی کرده است. نظمچی آنقدر از بهادر واهمه داشت که میترسید اگر کوچکترین کوتاهی کند، خودش را به دردسر بزرگی بیندازد.
چند روزی بود که تهمینه و انوشیروان همدیگر را ندیده بودند.
وقتی انوشیروان در خانه رستم را زد، انتظار نداشت با تهمینهای روبهرو شود که از شدت بیقراری و نگرانی، در آستانه انفجار است.
در باز شد.
تهمینه تا انوشیروان را دید، اخم کرد و مقابلش ایستاد. هنوز از او عصبانی بود.
انوشیروان شروع به صحبت کرد، اما تهمینه فرصت نداد حرفش را تمام کند.
دستش را بالا آورد و سیلی محکمی به صورت انوشیروان زد.
ـ نمیخوام ببینمت!
انوشیروان چیزی نگفت. تصمیمش را گرفته بود و برای همین آمده بود، اما تهمینه آنقدر عصبانی بود که اجازه نمیداد حرفش را بزند.
سرانجام انوشیروان دست در جیبش کرد و کاغذی بیرون آورد.
کاغذ را به سمت تهمینه گرفت.
تهمینه با تعجب آن را باز کرد.
دستخط هرمز بود:
«دخترم، روی کمک من حساب کن.»
چشمهای تهمینه از خوشحالی برق زد. انگار یکباره تمام نگرانیهایش کنار رفته باشد.
سرش را بالا آورد و به انوشیروان نگاه کرد.
ـ یعنی... من روی کمک تو حساب کنم یا...؟
انوشیروان لبخند زد. چهرهاش از عشق و امید میدرخشید.
ـ روی من هم حساب کن.
تهمینه دیگر چیزی نگفت.
آن شب، برای نخستینبار پس از روزها، امید به خانه رستم برگشت.
صبح روز بعد، اتحاد انوشیروان و تهمینه با هرمز برای کمک به رستم آغاز میشد؛ اتحادی برای ایستادن در برابر ظلم بهادر.
و شاید بهادر هنوز نمیدانست، در حالی که خودش مشغول بستن راههای دنیاده بود، آدمهایی که هیچکدام را جدی نمیگرفت، آرامآرام در حال ساختن راهی برای مقابله با او بودند.