دنیاده آرامآرام به زندگی عادی خودش برگشته بود. همه در دنیاده بودند، جز رستم کوهفر. جای خالی رستم برای همه محسوس بود، اما برای تهمینه، دلتنگی چیز دیگری بود؛ دلتنگیای که هر روز بیشتر در دلش سنگینی میکرد.
اما بهادر آرام و قرار نداشت.
سرش را پایین انداخت و وارد پاسگاه شد. همان اول، یک کفگرگی به دژبان پاسگاه زد و بدون اینکه اعتنایی به او کند، مستقیم به طرف اتاق رئیس پاسگاه، سروان نظمچی، رفت.
سروان نظمچی سعی کرده بود ژست قدرت بگیرد، اما بهادر در را چنان باز کرد که انگار سروان، سرباز صفر اوست.
بهادر روبهروی نظمچی نشست و با صدایی هولناک گفت:
ـ خجالت نمیکشی؟ توی حوزه استحفاظی تو راه مردم را میبندند و تو اینجا تمرگیدی؟ سربازهای پاسگاه باید ورودیهای روستا را قرق کنند. هرکس مزاحم مردم شد، باید یک تیر توی مغزش خالی کنند. شیرفهم شدی، نظمچی، یا نه؟
بهادر کمی مکث کرد و با همان لحن تهدیدآمیز ادامه داد:
ـ همین کاری که گفتم را انجام بده. وگرنه این پاسگاه را تبدیل میکنم به زبالهدانی دنیاده!
نظمچی از حرفهای بهادر شوکه شده بود. چند لحظه سکوت کرد. بعد فقط سرش را پایین انداخت و گفت:
ـ چشم.