ویرگول
ورودثبت نام
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچباوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

((دنیاده و شکوه رُستَمَ وتهمینه )) قسمت پنجم

قلبش تندتند می‌زد. فکرش رفت به حرفی که تهمینه زده بود: «بابام کمک می‌خواد.»

با خودش حساب‌وکتاب کرد. من تنها هستم، بدون سلاح؛ بهادر هم با یک مشت مرد کلاشینکف‌به‌دست دنبال من است. واقعاً از دستم چه کاری برمی‌آید؟ باید فکر دیگری بکنم؛ فکری که اگر رستم در کوه باشد، دست بهادر نیفتد.

خیلی فکر کرد تا سرانجام راه‌حلی به ذهنش رسید.

همان لحظه صدای قدم‌های بهادر و نوچه‌هایش را شنید. سرش را برگرداند. یک لحظه، بهادر سیاهی‌ای را کنار درخت گردو دید.

کلاشینکف‌ها به سمت درخت نشانه رفتند. چیزی نمانده بود که انوشیروان را به رگبار ببندند.

اما انوشیروان بدون کوچک‌ترین مقاومتی دست‌هایش را بالا برد و به سمت بهادر رفت.

با لحنی آرام و سازشکارانه گفت:

ـ بهادرخان! من از نوچه‌های شما هستم.

بهادر اهل و عیال بهرام را می‌شناخت. وقتی انوشیروان جلوتر آمد، او را شناخت. دستش را بالا برد و به افراد همراهش گفت:

ـ اسلحه‌ها را پایین بیاورید.

بعد رو به انوشیروان کرد و پرسید:

ـ تو اینجا چه کار می‌کنی؟

انوشیروان با خونسردی جواب داد:

ـ آمده بودم به درختان گردویمان در کوه سر بزنم.

بعد با اشاره‌ای به اطراف، از بهادر پرسید:

ـ شما دنبال چه کسی هستید؟

لحن بهادر پر از نفرت شد:

ـ دنبال کسی هستم که جرئت کرده توی قلمرو من راه ببندد.

انوشیروان کمی مکث کرد و گفت:

ـ من از کسی شنیدم... البته به من گفت اسمش را به کسی نگویم... که کسی که لاستیک ماشین را با تیر زده، با ماشینی که رفیقش برایش آورده فرار کرده و به طرف هستی‌ده رفته. از آنجا هم به جای دیگری رفته که کسی از او خبر ندارد.

انوشیروان با لحنی دلسوزانه رو به بهادر جهان‌خور کرد و ادامه داد:

ـ شما و نیروهایتان نباید خودتان را درگیر چنین مسائل کوچکی کنید. امنیت داخل دنیا‌ده مهم‌تر است. این کار را به سروان نظمچی بسپارید. پاسگاه امنیه خودش اگر کسی مزاحم ماشین‌ها شود، او را دستگیر می‌کند.

بهادر که انگار از حرف‌های انوشیروان قانع شده بود، با اطمینانی عجیب گفت:

ـ حرف‌های بهرام و بچه‌هایش برای من سنده. برمی‌گردیم. بعد هم سروان نظمچی را اجیر می‌کنیم. ما باید دنبال کارهای مهم‌تری باشیم.

بهادر و نوچه‌هایش فوراً به سمت دنیا‌ده راه افتادند.

انوشیروان هم برای اینکه شک آن‌ها را برنینگیزد، همراهشان به راه افتاد.

اما در دلش فقط به یک چیز فکر می‌کرد: آیا رستم هنوز در کوه است؟ و آیا فرصت پیدا می‌کند پیش از آنکه بهادر و افرادش دوباره سراغ او بیایند، راهی برای نجاتش پیدا کند؟

۰
۰
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
حسین تقوایی راوی زندگی معمولی و دیگر هیچ
باوردارم هر چه می بینیم و ازکنارش می گذریم می تواند بهانه نوشتن باشد بی تفاوت از کنار هیچ صحنه ای نباید گذشت چه زیباست که با نوشتن ماندگارش کنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید