
رستم در میان کوههای اطراف ده پناه گرفته بود. هرچند اقدام او در آسیبزدن به یک خودرو چندان جرم بزرگی به نظر نمیرسید، اما ناچار بود جانب احتیاط را رعایت کند.
تهمینه، دختر رستم، بیقرار و نگران بود. چند روزی میشد که از پدرش خبری نداشت. شاید در دل آرزو میکرد کاش قدرت و جسارت فریدون، برادرش، را داشت؛ اما چنین نبود. فریدون، پسر رستم، نمک رستم را خورده و نمکدان پدرش را شکسته بود. او به جمع بهادر پیوسته و به نوچهای بیارزش بدل شده بود؛ کسی که از عزت و آزادگی بهرهای نبرده بود.
سرانجام طاقت نیاورد و به درِ خانه هرمز، دوست پدرش، رفت. به محض آنکه در را کوبید، خود هرمز در را گشود.
تهمینه با هرمز به گفتوگو پرداخت و گفت:
«عمو، چند روزی است از پدرم بیخبرم. انگار اصلاً پدری به نام رستم نداشتهام. اگر خبری از او دارید، به من بگویید.»
هرمز سکوت کرد و پاسخی نداد.
تهمینه بار دیگر و بار دیگر از هرمز خواست که پاسخ او را بدهد، اما هرمز قصد نداشت لب به سخن بگشاید و آنچه را نباید گفته شود، بر زبان آورد.
تنها رو به تهمینه کرد و گفت:
«چند روزی صبر کن، تو را نزد او میبرم. فقط باید انوشیروان، نامزدت، را راضی کنی تا همراه ما بیاید. ما به کمک او نیاز داریم.»
تهمینه گفت:
«اگر انوشیروان به پدرم کمک نکند، برای من به اندازه پر کاهی هم ارزش ندارد.»
هرمز گفت:
«پس من به تو خبر میدهم، دخترم.»
زلزلهای در خانهی دل تهمینه ایجاد شد. چشمانش، ولی همچنان محکم ایستاده بود. زلزلهی دل، خانهی قلب آدمهای بزرگ را میلرزاند، ولی امثال تهمینه آدمهایی نیستند که ویران شوند.
تندتند، مثل کسی که گرگ دنبالش کرده باشد، میدوید تا دست نیاز و تمنای کمک به سوی انوشیروان دراز کند. کوچهها یکییکی زیر پای مصمم تهمینه جا میماندند تا به انتهای کوچهای بنبست رسید؛ کوچهای که به «کوچهی بهرام دنیادهی» معروف بود. بهرام، پدر انوشیروان بود.
مادر انوشیروان، آذر، در را باز کرد. پس از سلام و احوالپرسی کوتاهی، انوشیروان گفتوگوی مادرش با تهمینه را شنید و به درِ خانه آمد. مادرش آن دو را تنها گذاشت.
تهمینه گفت:
«انوشیروان، چند روزی است که از پدرم خبری ندارم. عمو هرمز گفته اگر بخواهی به او کمک کنی، نمیشود تنها رفت؛ باید حتماً انوشیروان هم همراه ما باشد.»
انوشیروان گفت:
«قرار است چه کاری انجام دهد؟ مگر پدرت...»
تهمینه گفت:
«من هم نمیدانم.»
انوشیروان گفت:
«کاری را که نمیدانم چیست، چگونه میتوانم برایش قول بدهم؟»
تهمینه گفت:
«میخوای منو تو این راه تنها بذاری ؟»
انوشیروان گفت:
«نه، اما...»
تهمینه گفت:
«اما ندارد. یا من و عمو هرمز میای و یا ...»
و راه خود را گرفت و رفت.
نظر بدهید خوشحال میشوم.