
تفنگ برنو را برداشت و پاورچینپاورچین راه افتاد. نقشهای را که در سر داشت، بارها در ذهنش مرور میکرد. به دری رسید؛ دری که پشت آن، رفیقِ جونجونیاش، هرمز دنیادهی، زندگی میکرد؛ کسی که همیشه همراه و همقدمش بود.
در زد. همسر هرمز در را باز کرد و گفت: «بفرمایید آقا رستم.»
اما نقشهی رستم به پنهانکاری نیاز داشت. حتی اگر هرمز هم با او همراه میشد، بهتر بود همسرش از ماجرا بیخبر بماند؛ مبادا که طرح لو برود.
هرمز بیرون آمد و دستش را به سوی رستم دراز کرد. چند دقیقهای با هم صحبت کردند، اما رستم نتوانست او را برای ایستادن در برابر بهادر راضی کند. هرمز سرانجام با یک «نه»ی محکم، مخالفتش را با نقشهی رستم اعلام کرد.
رستم گفت: «هر جور صلاح میدانی، ولی من راهم را ادامه میدهم.»
بعد از روستا خارج شد و خود را به کوههای مشرف به راه اصلی رساند. تفنگ برنو را در دست فشرد. باید اولین جرقهی مخالفت را میزد.
آمادهی شلیک شد. جاده خلوت بود، اما سرانجام خودرویی برای ورود به روستا پیدا شد. صدای شلیک در کوه پیچید و گلوله لاستیک خودرو را شکافت.
راننده پیاده شد تا لاستیک را عوض کند که شلیک دوم، لاستیک دیگر را هم پاره کرد.
عملیات آغاز شده بود؛ عملیات انسداد راه روستا، به نشانهی اعتراض. اعتراضی که بهادر جهانخور و نوچههایش را وادار میکرد با تمام هارتوپورتشان برای بازگشایی راه وارد عمل شوند.
اما آیا موفق خواهند شد؟