
بهادر جهانخور بود و یک روستا که نامش دنیاده بود. همه مطیع و فرمانبردار بودند. هر مخالفتی با چوب و چماقِ نوچههای بهادر خفه میشد. دهیار و شورا هم کاری نمیکردند جز اطاعت از زورِ بهادر جهانخور. اعضای شورا؛ بیژن خروسنشان، سلطان کبیر، حمید خرسافکن و کامران اژدها بودند که بود و نبودِ خودشان به دستِ بهادر بود.
.البته خروس نشان و سلطان کبیر مطیع تر بودند.
در دنیا ده فقط یک نفر قدرت اعتراض داشت؛ آن هم کسی نبود جز رستم کوهفر. تنها مخالف قلدریِ بهادر بود، ولی او هم زورش کافی نبود تا مخالفتش نتیجهبخش باشد.
گذشت و گذشت. یک روز رستم فکری کرد و فکرش را به شریفه، زنش، گفت.
به شریفه گفت: تن به تن من حریفِ بهادر و اراذل و اوباشش نمیشم. باید یه کاری کنم که زورشو مردم دیگه باور نکنند. تا بین مردم خوار و خفیف بشه راهشو پیدا کردم »
شریفه با نگاهی متعجب و وحشتزده گفت: «رستم، میدونی چی میگی؟ اگه باهاش دربیفتی، دیگه قیدِ زندگیتو باید بزنی.»
ولی رستم گفت: «این تنها کاریه که از دست من میاد. وجدانم قبول نمیکنه اینا اینقدر به مردمِ دنیاده زور بگن.»
بیرونِ اتاق، صدا به گوشِ تهمینه رسیده بود. تهمینه که تنها دخترِ رستم بود، از شوقِ حرفهای پدرش اشکِ شوق به چشم داشت. با خودش گفت: «آیا بابا رستم شاخِ غولِ بهادر جهانخور رو میشکنه؟»
رستم بیرون آمد و دختری با صورتی نمناک مقابلش بود. دیگر از تهمینه سؤالی نکرد. دست بر شانهٔ تهمینه گذاشت. دستش با اشکهای تهمینه تر شد. آن را بر چشمانش کشید و گفت: «میدونم از چی گریه میکنی. بهت قول میدم.»
رستم از صندوقچه تفنگ برنو را برداشت و رفت.