
انوشیروان هنوز با ذهنش درگیر بود. بهرام، پدرش، از پولدارهای دنیاده بود و پولدارها معمولاً با قلدرها کنار میآیند. بهرام و بهادر دستشان در یک کاسه بود، اما حساب انوشیروان از آنها جدا بود.
عشق دختری به نام تهمینه، دل او را به رستم، پدر تهمینه، نیز نزدیک کرده بود. اما ایستادن در برابر بهادر دنیاده، هزینه کمی نداشت.
او مدام بین دو درخت گردو قدم میزد و با خودش میگفت: «تهمینه گفته اگر من را میخواهی، باید بابا رستم را هم بخواهی. اما من پسر بهرامم...»
به نتیجهای قطعی نرسید، اما معلوم بود دلش با تهمینه است.
در همین هنگام، بهادر با نوچههایش که کلاشینکف به دست داشتند، به سوی کوه راه افتاد. انگار راننده ماشینی که لاستیکش پنچر شده بود، در روستا جار زده بود که کسی در کوه قصد دارد راه را ببندد.
بهادر با چهرهای خشمگین، نوچههایش را جمع کرد و به سمت کوه رفت.وگفت یالا همه جا رو باید بگردید باید پیداش کنید.
انوشیروان با خودش فکر کرد:
«این همه خشم بهادر برای چیه؟ اونی که خونش را به جوش آوردده کیه؟»